اسرار نماز صفحه 33

مرا جان بهر آن باید که قربان رهت گردم

یکی از حضرت امیرالمومنین علی (علیه السلام ) پرسید که : قصد از راست نگاه داشتن گردن در رکوع چیست ؟ فرمود: تاءویلش آنکه : به فرمان تواءم گرچه به تیغم برزنی گردن :

گر تیغ بارد، از کوی آن ماه

گردن نهادیم الحکم لله

سبحان ربی العظیم پاک و منزه می دانم و منزه و مقدس می شناسم ، پروردگار بزرگ خود را، از هرچه جناب عظمت و رفعت او را، روا نباشد و

جلال کبریا و جبروت وی را نسزد، و نشاید و بحمده در حالتی که اشتغال به ستایش او دارم که مرا توفیق عبادت خود داد تا تنزیه او کنم و تقدیس او بجا آرم .

و مستحب است که تسبیح را تکرار کند تا سه نوبت یا پنج نوبت ، یا هفت نوبت یا زیاده ... بقدر نشاط و عدم ملال ، مگر امام که در نماز جمعه از سه نوبت نمی گذارند و بلکه دعای مقدم را نیز نمی خواند.

حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام ) فرمود: رکوع ، ادب است و سجود، قرب است و کسی که ادب نیکو بجا نیارد، شایسته قرب نگردد پس رکوع کن ، رکوع کسی که بسیار فروتنی کند، خدای را عزوجل به دل و خود را بس خوار دارد و بسی بی مقدار داند، در زیر سلطه سلطنت خدای سبحان و نگاه دار جوارح خود را نگهداشتن کسی که ترسان و هراسان باشد بر آنچه او را فوت شود از فوائد بسیار و فزون از شمار، و چون از رکوع سر برداشت و بر جای ماند می گوید: سمع الله لمن حمده خدای شنود و اجابت نمود و جزای خیر داد مر آن را که به صدق ، وی را عبادت کرد و بستود و غرض از این کلمه دعاست نه ثنا، و مقصود آنکه : خدای بشنود حمد حامدان را و مشکور گرداند سعی آنان را و این از ماءموم ساقط است .

و الحمدلله رب العالمین و همه ثناها و ستایش ها، مرخدای راست که پروردگار جهانیان است . اهل الکبریاء و العظمه اوست صاحب سروری صوری

و مالک برتری معنوی والجود و الجبروت و دارای بخشش و فرمانروا مر همه خلائق را به قدرت محض و غلبه کامل :