اسرار نماز صفحه 55

مرتبه مناجات با خداوند مرتبه بسیار رفیعی است و نیاز به همت عالی دارد تفکر کن که ظهور قرآن ، و نزول فرقان ،، بعد از چهل سال سلوک و مجاهدات و توجه و تفکر، که غالبا در کوه حراء می بود، بر پیغمبر اکرم (صلی الله علیه وآله ) واقع شد پس جمعی که بدون این حال و به غیر این کلام به تلاوت کلام الله مشغول می شوند، اگر چه از این بحر بدان فیض نمی رسند، ولی آخر از رشاشه نوری و حشاشه حضوری ، خالی و عاطل نیستند اما وصول به این مقام عالی ، مرید را بعد از مرور دهور و مجاهده بسیار اقامه صلوات مسنونه و ادامه آن ، که ورد متوسطان ارباب سلوک و روش معتدلان اصحاب قلوب است که دیده و بصیرتشان به کحل الجواهر، و قره عینی فی الصلاه متحکل شد، فراهم می شود و در آن حالت است که زمزمه نماز به موجب حدیث : المصلی یناجی ربه (نمازگزار، با پروردگار خود، در حال مناجات و راز و نیاز است ) به مناجات با پروردگار مبدل می گردد و از غایت صدق و توجه و خلوص و استغراق که در این حال به بنده دست می دهد، پیامبر فرمود: الصلوه معراج المؤمن ، (نماز معراج نمازگزار مؤمن است و به عبارت دیگر، نماز وسیله تقرب به خدا و عروج بنده می گردد).

نماز را در شب معراج ، به پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله ) آموختند و چون بازگشت ، امت خود را امر فرمود که صلوا کما راءیتمونی اصلی به همین ترتیب که می

بینید نماز می گزارم ، نماز بگزارید، این است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله ) نماز را معراج مؤمن قرار داد.

سابق این میدان و فارس این جولان ، بعد از حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه وآله ) امیرالمؤمنین علیه الصلوه و السلام است که در نماز، چندان مستغرق بحر احدیت بودند، که پیکان تیر، از پای مبارکش بیرون کشیدند و از درد آن ، آگاه نگردید و در توجه و توکل ، چنان صادق بود که در لیله الهریر آن شب وحشتناک که شمشیر و تیر از اطراف و جوانب می بارید، در میان دو لشکر جنگجو، مصلی گسترد و از ورد و نوافل شبانه خود غفلت ننمود و در آن شب پرآشوب ، هزار رکعت نافله شبانه را به جای آورد.

مراد از نماز، حضور دل و استغراق کامل و فناء ذات عابد در معبود و فوز به مشاهده حق است اما مبتدی را برای وصول به این مقام ریاضت بسیار و مجاهده بیشمار لازم است . به نحو اجمال بگویم که : تا مدتی به امر قلب مشغول نشوی ، فارس این میدان نمی توانی شد.

اهمیت و اسرار نماز

قسمت اول

باری ای عزیز! اسرار نماز آنگاه حاصل شود که شش چیز حاصل باشد:

اول : حضور دل ، یعنی : دل را به هنگام نماز، به هیچ چیز جز پروردگار جلت عظمته تعلق نباشد.

دوم : فهم کردن معانی قرائت و ذکر و تسبیح نماز، به طوری که دل در فهم آن الفاظ، مطابق زبان باشد.