اسرار نماز صفحه 87

و حضرت رسول (صلی الله علیه وآله ) در فضیلت تمام بجای آوردن نماز می فرماید: ان الرجلین من امتی یقومان الی الصلوه رکوعهما و سجودهما واحد، وانما یبن صلواتهما ما بین السماء و الارض بدرستی که دو مرد از امت من ، برمی خیزند به نماز، رکوعشان و سجودشان یکی است و جز این نیست که میان این دو نماز فرق میان آسمان و زمین است .

و فرمود آن حضرت که : من صلی رکعتین لم یحدث فیهما نفسه بشی ء من الدنیا، غفرالله ذنوبه هرکس و رکعت نماز بخواند و نزد خود فکری از دنیا نکند، خدا گناهش را ببخشد و از آن حضرت (صلی الله علیه وآله ) مروی است که فرمود: من حبس نفسه فی صلوه فریضه فاتم رکوعها و سجودها و خشوعها ثم مجد الله عزو جل و عظمته و حمده حتی یدخل وقت صلوه اخری لم یبغ بینهما، کتب الله له کاجر الحاج المعتمر و کان من اهل علیین هرگاه کسی نگاه دارد خاطر خود را در نماز واجب ، پس

انجام دهد رکوع و سجود و تواضع نماز را، پس از آن تمجید کند خدا را و تعظیم و سپاس کند او را، تا وقتی که در آید وقت نماز دیگری و جفا نکند به کسی در بین آن دو نماز، می نویسد خدا برایش مثل پاداش حج کننده و عمره کننده و او می باشد او از اهل علیین .

و نیز از آن حضرت منقول است : ان من الصلوه لمایقبل نصفها و ثلثها و ربعها و خسمها الی العشر و ان منها لما یلف کما یلف الثوب الخلق فیضرب بها وجه صاحبها و انما لک من الصلوه ما اقبلت علیه بقبلک بعض نمازها است که قبول می شود نصف آن یا ثلث آن یا چهار یک یا پنج یک تا ده یک آن و بعضی نمازها پیچیده می شود مانند آنکه جامه کهنه پیچیده شود و پس زده می شود بصورت نمازگزار جز این نیست که برای تو خواهد بود آن مقدار از نماز که روی دل به آن داشته ای .

و از حضرت ابی جعفر (علیه السلام ) مروی است که حضرت پیغمبر (صلی الله علیه وآله ) فرمود: اذا قام العبد المؤمن فی صلاته انظر الله الیه او قال علیه حتی ینصرف و اظلته الرحمه من فوق راءسه الی افق السماء، و الملائکه تحفه من حوله الی افق السماء و و کل الله به ملکا قائما علی راءسه یقول ایها المصلی ! او تلعم من ینظر الیک ومن تناجی ، ما التفت عن موضعک ابدا وقتی که بنده خدا بایستد برای نماز، نگاه می کند خداوند به سوی او، یا آن

که حضرت فرمود: توجه می کند خدا به سوی او و سایه می افکند بر او، رحمت از بالای سرش تا افق آسمان و فرشتگان فرا می گیرند اطراف او را تا آسمان و خدا موکل می کند برای او فرشته ای را بالا سر او، می گوید، به او: ای نمازگزار اگر می دانستی چه کسی به تو نظر می کند و با چه کسی مناجات می کنی ، هیچ برنمی گشتی و هرگز منصرف نمی شدی از جای خودت .

و حضرت صادق صلوات الله علیه فرمود: لایجتمع الرغبه والرهبه فی قلب الا وجبت له الجنه ، فاذا صلیت قاقبل بقلبک علی الله عزوجل فانه لیس من عبد مؤمن یقبل بقلبه علی الله عزوجل فی صلاته و دعائه الا قبل الله علیه بقلوب المؤمنین و ایده مع مودتهم ایاه بالجنه جمع نمی شود دوستی خدا وترس از او در هیچ دلی ، مگر آنکه لازم میگردد برای صاحبش بهشت ، پس هرگاه نماز خواندی ، رو کن با دل خودت به جانب خداوند، همانا، هیچ بنده ای نیست که رو کند با دل جانب خداوند در نماز یا دعای خود مگر آنکه خداوند هم رو می اندازد به او، دلهای مؤمنین را و کمک می کند او را با ایشان به تشرف بهشت .

و از ابی حمزه ثمالی منقول است که گفت : ردا از دوش مبارک حضرت ابی عبدالله (علیه السلام ) دراثنای نماز افتاد و آن حضرت درست راست نکرد ردای خود را، تا فارغ شد از نماز. پرسیدم از آن حضرت ، چرا درست نکردید ردای خود را. پس آن حضرت

فرمود: و یحک اتدری بین یدی من کنت ان العبد لایقبل منه صلاه الا ما اقبل فیها وای بر تو! آیا میدانی ؟ در برابر چه کسی بودم ، همانا بنده خدا قبول نمی شود نمازش مگر آنمقداری که توجه دل داشته باشد در آن . ابوحمزه می گوید: پس گفتم به آن حضرت بنابراین ما هلاک خواهیم بود (که توجه دل نداریم ) حضرت فرمود: کلا ان الله یتمم الصلوات (الفرائض ) بالنوافل نه چنین است ، بلکه خداوند تمام می کند نقصان نمازهای واجب را به نمازهای نافله .

و از فضیل ابن یسار منقول است از حضرت ابی جعفر و ابی عبدالله (علیهماالسلام ) که فرمودند: انما لک من صلاتک ما اقبلت علیه فیها، فان او همها کلها، او غفل عن ادابها لفت ، فضرب بها وجه صاحبها جز این نیست که نصیب تو از نماز آن مقداری است که اقبال و حضور قلب داشته ای در آن . پس اگر شخص نمازگزار به وهم بگذراند تمام نماز را، یا غفلت داشته باشد از آداب آن ، پیچیده شود آن نماز و زده شد به صورت صاحبش آن نماز.