جلوه وصال صفحه 42

او ناچیز نماید…» (1)

حال نمازگزار در برابر چنین موجودی، به عبادت و نیایش برمی خیزد و به یکتایی، توانایی، آفریدگاری، بی همتایی، بی نیازی، بزرگواری، دانایی و بنده نوازی او اقرار و اعتراف می کند و تنها او را شایسته و بایسته عبادت و نماز می داند و هرچه غیر او است، به دور می اندازد و هیچ می انگارد.

درباره معنای «رب» گفته شده است: «رب در لغت، به کسی گفته می شود که مدیریت و تدبیر شیئی به او واگذار شده و سرنوشت آن در اختیار او باشد. حال اگر ما خدا را «ربّ» خود می دانیم و بدان اقرار و اعتراف می کنیم، برای این است که سرنوشت کلیه شوون ما از وجود و هستی، حیات و ممات، رزق و روزی، تقنین و تشریع، مغفرت و آمرزش و… در دست او قرار دارد.»(2)

2 خاکساری و تواضع

امام رضا (علیه السلام) فرموده است: «[علت وجوب نماز] ایستادن در پیشگاه خداوند در نهایت خضوع و تواضع و اعتراف به گناهان است.»(3)

نیایش به درگاه خداوند توانا، راز و نیازی است که بنده خاکسار، با معبود و آفریدگار خود می نماید. در خلوت و تنهایی

1- مفتاح النجات، ص10.
2- تفسیر منشور جاوید، ج2، ص393.
3- «[علّه الصلاه أنّها] قیام بینیدی الجبّار بالذّلّ و المسکنه و الخضوع و الاعتراف» وسائلالشیعه، ج3، ص5؛ من لا یحضره الفقیه، ج1، ص70.