حکایت آفتاب: نگاهی به زندگی امام رضا علیه السلام صفحه 137

حضرت رضا (علیه السلام) به او فرمود: خداوند تو را در آن هراس بزرگ در امان دارد. سپس دِعبل به پراکندگی قبور اهل بیت (علیهم السلام) اشاره کرد تا رسید به این شعر:

و قبر ببغداد لنفس زکیّه

تضمّنها الرحمان فی الغرفات

یعنی: و قبری - از اهل بیت (علیهم السلام) - در بغداد است (یعنی قبر حضرت کاظم (علیه السلام)) برای روحی پاکیزه که خداوند در غرفه ها(ی بهشتی) او را جای داده است.

حضرت رضا (علیه السلام) فرمود: آیا دو بیت به این مقطع اضافه کنم تا قصیده ات، کامل شود؟

دعبل گفت: آری ای پسر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم). حضرت فرمود:

و قبر بطوس یا لها من مصیبه

توقّد بالاحشاء فی الحرقات

الی الحشر حتی یبعث الله قائماً

یفرّج عنّا الهمّ و الکربات

یعنی و قبری در طوس است، چه مصیبتی که در دل ها آتش می زند، آتشی که تا قیامت بر افروخته است؛ تا آن که خداوند، قائم را برانگیزد و او ما را از غم و غصه ها نجات دهد.

دعبل گفت: ای پسر رسول الله، این قبری که در طوس است، قبر کیست؟ حضرت فرمود: قبر من است، روزها و شبها تمام نمی شود تا آن که طوس محل رفت و آمد شیعیان و زایران من خواهد شد؛ بدان هر که مرا در غربتم در طوس زیارت کند، در درجه من است در روز قیامت، در حالی که آمرزیده است.