غدیر در سیره ی عملی امام هادی علیه السلام صفحه 11

خدایا، موسی از تو خواستار شرح صدر و آسانی کار و باز شدن گره زبان خویش برای فهماندن کلامش شد و از تو خواست برادرش هارون را وزیر، پشتیبان و شریک در کارش قرار دهی و تو در پاسخ او فرمودی: «سنسد عضدک باخیک و نجعل لکما سلطانا فلا یصلون الیکما بآیاتنا» به زودی بازوان تو را به وسیله برادرت محکم و نیرومند می‌کنیم و برای شما سلطه و برتری قرار می‌دهیم و به برکت آیات ما بر شما دست نمی‌یابند.

خدایا، من محمد پیامبر و برگزیده تو هستم. خدایا، به من سعه صدر و آسانی در کار عطا کن و علی را که از اهل من است. وزیر و پشتیبان من قرار بده.

پس سوگند به خدا هنوز کلام پیامبر صلی الله علیه و آله تمام نشده بود که جبرئیل نازل شد و گفت: ای محمد! بخوان: «انما ولیکم‌الله و رسوله... »

این شأن نزول را علاوه بر محدثان و مفسران شیعه بسیاری ازاهل سنت نیز نقل کرده‌اند.(2)

استحکام این روایت نزد اهل سنت به گونه‌ای است که فاضل‌تفتازانی در کتاب شرح المقاصد (3) و مولی علی قوشچی درشرح تجرید می‌گویند: «انها نزلت باتفاق المفسرین فی علی ابن ابی‌طالب علیه السلام حین اعطی السائل خاتمه و هو راکع فی صلاته.»

به اتفاق مفسران این آیه در حق علی ابن ابی طالب علیه¬السلام نازل‌گردید، زمانی که انگشتری را در حال رکوع به سائل بخشید.

مرحوم علامه امینی (ره) شصت و شش سند برای این حدیث ذکر می‌کند که جویندگان می‌توانند به آن مراجعه کنند حسان در این باره سروده‌ای دارد که در مدارک اهل سنت نیز نقل‌شده است:

«ایذهب مدحی و المحبین ضایعا و ما المدح فی ذات الاله بضائع فانت الذی اعطیت اذ انت راکع فدتک نفوس القوم یا خیر راکع بخاتمک المیمون یا خیر سید و یا خیر شار ثم یا خیر بایع فانزل فیک‌الله خیر ولایه و بینها فی محکمات الشرایع»

آیا مدح من و دیگر دوستداران و عاشقان ضایع می‌گردد؟! چنین نیست، مدحی که در راه خدا باشد از بین نخواهد رفت. تو بودی ای اباالحسن که در حال رکوع با انگشتری مبارک خود انفاق کردی.

جانهای مردم فدای تو باد ای بهترین رکوع کننده و ای بهترین آقاو خیرخواه و ای بهترین فروشنده «مال خود به خدا».