- مقدمه 1
- خواندن تسبیحات اربعه موجب استجابت دعا است 25
- چند تذکر 47
- معنای حضور قلب 47
- راههای تحصیل حضور قلب 48
- اهمیت نماز جماعت 54
- چند نکته درباره نماز جماعت 55
- تعقیب چیست؟ 58
- اهمیت تعقیب 58
- احکام تعقیبات 60
- نمونه ای از تعقیبات وارده 61
- معنای سجدۀ شکر و فلسفۀ آن 69
- اهمیت و آثار سجده شکر 70
- چند نکته از احکام سجدۀ شکر 73
- اهمیت نوافل 75
درستی هر که آن را بخواند، خدا خیر دنیا و آخرت را برای او جمع می کند و او و پدر و مادرش و هر که را از پدر و مادرش به هم رسیده، می آمرزد.(1)
و در روایت دیگر، خواندن آن بعد از هر نماز، موجب ریزش رحمت از آسمان بر سرش و نزول سکینه و نظر رحمت افکندن خدا و آمرزش گناهان و برآورده شدن حاجات و در امان خدا بودن دانسته شده است.(2)
6. قرائت حمد، آیه "شهد اللّه"، "آیهالکرسی"، آیه "ملک"، بعد از هر نماز واجب.(3)
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ لَمَّا أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ هَذِهِ الْآیَاتِ أَنْ یَهْبِطْنَ إِلَی الْأَرْضِ تَعَلَّقْنَ بِالْعَرْشِ وَ قُلْنَ أَیْ رَبِّ إِلَی أَیْنَ تُهْبِطُنَا إِلَی أَهْلِ الْخَطَایَا وَ الذُّنُوبِ فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِنَّ أَنِ اهْبِطْنَ فَوَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی لَا یَتْلُوکُنَّ أَحَدٌ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ شِیعَتِهِمْ فِی دُبُرِ مَا افْتَرَضْتُ عَلَیْهِ مِنَ الْمَکْتُوبَهِ فِی کُلِّ یَوْمٍ إِلَّا نَظَرْتُ إِلَیْهِ بِعَیْنِیَ الْمَکْنُونَهِ فِی کُلِّ یَوْمٍ سَبْعِینَ نَظْرَهً أَقْضِی لَهُ فِی کُلِّ نَظْرَهٍ سَبْعِینَ حَاجَهً وَ قَبِلْتُهُ عَلَی مَا فِیهِ مِنَ الْمَعَاصِی وَ هِیَ أُمُّ الْکِتَابِ وَ شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِکَهُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ وَ آیَهُ الْکُرْسِیِّ وَ آیَهُ الْمُلْکِ.(4)
امام صادق علیه السلام فرمودند: هنگامی قرار شد آیات زیر نازل شود، این آیات به عرش الهی متوجه شدند و به خداوند چنین عرضه داشتند که: پروردگارا ما را به کجا و به سوی چه کسانی می فرستی؟! به سوی خطاپیشگان و گناهکاران؟! خداوند (به ایشان بشارت داد) و چنین امر کرد کهک فرود ایید
1- [1] .شیخ کلینی؛کافی؛ ج2، ص622.
2- [2] .مجلسی ره؛ بحارالانوار؛ ج83، ص60 / در بیان عظمت سوره توحید، پیش از این روایاتی بیان شد.
3- [3] .آیه شهادت:آل عمران/18؛ آیه الکرسی:بقره/255؛ آیه ملک:آل عمران/26.
4- [4] .شیخ کلینی؛ کافی؛ ج2، ص 620.