سیمای متهجدین صفحه 115

می نشست و سر انگشتان را به پیشانی و روی چشمها می گذاشت و خوابش همان مقدار، همانجا و همان گونه بود».

حجه الاسلام صفوی (از فضلای زنجانی مقیم قم) نقل کردند که «آخوند، در شب زنده داری های خویش، ستاره ها را علامت گذارده بود که این ستاره چه ساعتی بیرون می آید و چه ساعتی غایب می شود و چه ساعتی به کجا می رسد، و آن ستاره چطور... و آن دیگری چطور!»

«آری آن همه زهد و وارستگی، آن همه همّت و شجاعت، آن همه بی باکی و قاطعیّت، و آن همه پایداری و استقامت، ریشه در همین سیر و سلوک معنوی و سوز و گداز شبانه داشته است. چنین کسی عجیب نیست اگر جان پاکش، مجلای فیض حق گردد و دم گرمش کار مسیحایی کند که گفته اند:

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد»(1)

مرحوم حاج سید هاشم موسوی حداد (ره)

سید محمد حسین حسینی طهرانی پس از ذکر جلسات شبانه در مورد عارف بزرگوار، حاج سید هاشم موسوی حداد می گوید: «شب تا نزدیک اذان به گفتگو و قرائت قرآن و گریه و خواندن اشعار ابن فارض و تفسیر نکات عمیق عرفانی و دقایق اسرار عالم توحید و عشق وافر و زائدالوصف به حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام می گذشت و برای رفقای ما که حاضر در آن جلسه بودند، همچون حاج عبدالزهراء باب مکاشفات باز بود و مطالبی جالب بیان می کرد. حقیقتاً در آن ماه رمضان به قدری شوریده و وارسته و بی پیرایه بود که موجب تعجّب بود. آن قدر در جلسه می گریست که چشمهایش متورم می شد و از ساعت می گذشت آنگاه به درون مسجد می رفت و بر روی حصیر، پس از ادامه گریه به سجده می افتاد. بسیار شور و وله و آتش داشت؛ آتش سوزان که دیگران را نیز تحت تأثیر قرار می داد. یک شب که پس از این گریه های ممتد و سرخ شدن چشمها به درون مسجد رفت حضرت آقای حدّاد به من فرمود: سید محمد حسین! این گریه ها و این حرقت دل را می بینی؟ من صدقات (برابر و مقدار) بیشتر از او دارم ولی ظهور و بروزش به گونه دگر است. و باز می گوید: «اصولاً ما در مدت یک ماه خوابی از ایشان