سیمای متهجدین صفحه 116

ندیدیم؛ چون شبها تا طلوع آفتاب بیدار و به تهجّد و دعا و ذکر و سجده و فکر و تأمل مشغول بودند.»(1)

هم چنین آورده است: «ایشان در اوّل غروب، پس از نماز مغرب، مقدار مختصری به عنوان شام آنچه را که از منزل مجاور یعنی منزل سرکوچه که عیالاتشان آنجا بودند می آوردند، تناول نموده و پس از ادای نماز عشاء می خوابیدند. ساعتی می گذشت، بیدار می شدند و از بام به زیر می آمدند و تجدید وضو نموده، بالا می آمدند و چند رکعت نماز با صدای خوش و آهنگ دلنشین قرآن از سوره های طویل می خواندند و بعداً قدری همین طور متفکراً رو به قبله می نشستند و سپس می خوابیدند. باز بیدار می شوند و چند رکعت نماز دیگر به همین منوال می خواندند. چون شبها کوتاه بود، دیگر وقتی به اذان صبح باقی نمی ماند و چه بسا در این حال یا در دفعه اوّل که بیدار می شدند، می فرمودند: سید محمد حسین! چای یا آب گرمی بیاور! حقیر پایین می رفتم و روی چراغ فتیله نفتی چای درست می کردم و فوراً می آوردم. می فرمودند: مرحوم آقا (یعنی مرحوم قاضی) خودش این طور بود و به ما هم این طور دستور داده بود که در میان شب چون برای نماز شب برمی خیزید، چیز مختصری تناول کنید مثل چای یا دوغ یا یک خوشه انگور یا چیز مختصر دیگری که بدن شما از کسالت بیرون آید و نشاط برای عبادت داشته باشید.»(2)

نیز در باره آن بزرگوار می نویسد: «مرحوم حاج سید هاشم (رضوان الله علیه) به قرائت قرآن با صوت حزین بسیار علاقمند بود. صدا و آهنگ او بسیار جذاب و دلربا بود. خودش در وقت خواندن محو می شد و هر کس می شنید، تغییر حالت و جذبه در او پیدا می گشت. نوارهایی از قرآن و بعضی از اشعار عرفانی که با همین لهجه و صوت جذاب قرائت نموده اند از ایشان به جای مانده است و همگی حکایت از همین معنی می کند.

در نمازهای نافله شب سوره های بزرگ را با تکیه به صدا و آهنگ و صوت زیبا و حزین می خواندند و چه بسا چندین ساعت فقط نماز شبشان بدین کیفیت طول می کشید و پیوسته استعمال عطر می نمودند و در اتاق خودشان غالباً عود روشن می کردند. به طوری که اگر کسی بعد از یکی دو روز هم در آن اتاق وارد می شد پس از آن که به جای دیگر رفته بودند، از بوی عطر خاص ایشان و از بوی عود اتاق می فهمید اینجا سیدهاشم بوده است.