سیمای متهجدین صفحه 119

«او اهل شب زنده داری و تهجّد بود. وقتی که در قم بود، ایام ماه رمضان را شبها همیشه در مسجد بالا سر مراسم دعا و قرائت قرآن و شب زنده داری داشت. از همان مکان نیز به تبعید و زندان فرستاده شد.»(1)

آیت الله العظمی مرعشی نجفی(ره)

«نیایشهای نیمه شب و اوراد و اذکار نیز سنت همیشگی وی بوده و حتی از این نظر صاحب اجازه هم بوده است. او شبهای بسیاری را با دعا و نیایش به صبح می رساند. گرچه خود جز در یک مورد از آن سخن نگفته است، اما اطرافیان و اصحاب خاص وی همیشه از نیایشهای نیمه شب ایشان و اثرات آن سخنها گفته اند. او خود در وصیت نامه خویش به وارثانش توصیه می کند که پس از مرگم، سجاده ای را که مدت هفتاد سال بر آن نماز شب خوانده ام با من دفن کنید. از این توصیه استفاده می شود که ایشان از سنین جوانی نماز شب می خوانده و هیچ گاه آن را رها نکرده است»(2).

میرزا جواد ملکی تبریزی(ره)

یکی از دوستان و نزدیکان مرحوم حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزی(ره) می گوید: «مرحوم ملکی شبها که برای تهجّد و نماز شب بر می خاست ابتدا در بسترش مدتی صدا به گریه بلند می کرد. سپس بیرون می آمد و نگاه به آسمان می کرد و آیات شریفه «ان فی خلق السموات و الارض...» را می خواند و سر به دیوار می گذاشت و مدتی گریه می کرد و پس از تطهیر نیز کنار حوض مدتی پیش از وضو می نشست و می گریست، خلاصه از هنگام بیدار شدن، تا آمدن به محل نماز و خواندن نماز شب، چند جا می نشست و برمی خاست و گریه سر می داد و چون به مصلاّیش می رسید، دیگر حالش قابل وصف نبود.»(3)

هم چنین در شرح احوالات آن بزرگوار آمده است که: «آن مرحوم به تمام معنی اهل عبادت و تهجّد بود. سه ماه رجب و شعبان و رمضان را به طور متوالی روزه می گرفت و در قنوت نمازهایش مکرّر این بیت را می خواند:

ما را ز جام باده گلگون خراب کن زان پیشتر که عالم فانی شود خراب»(4)

1- 1_ سیره صالحان صص 357 و 358
2- 2_ شهاب شریعت ص 283
3- 3_ رساله لقاءالله ص 128
4- 4_ آیینه دانشوران ص 351