سیمای متهجدین صفحه 124

مرحوم الهی قمشه ای(ره)

علامه حسن زاده آملی (دام ظله العالی) در وصف استاد خود آیت الله دکتر مهدی الهی قمشه ای(ره) می گوید: «الهی سحری بود. الهی شب با ستارگان گفتگو داشت. الهی را مناجاتهای آتش سوز است. الهی گریه ها داشت. الهی عالم ربّانی بود. الهی اهل ایقان بود. الهی مفسر قرآن بود. الهی سوز و گداز داشت. الهی راز و نیاز داشت. الهی مراقب بود. الهی عارف بود. الهی عاشق بود. الهی مهربان بود و حسن زاده را آرام جان. الهی محبّ خالص پیغمبر و آل پیغمبر بود. الهی صاحب تألیفات بود. الهی نغمه حسینی بسرود. الهی تربیت شده آقا بزرگ حکیم و عارف یزدی بود. الهی الهی بود».

و در جای دیگر می فرماید: «به خلوت شب و بیداری سحر و گفتگوی با ماه و ستارگان بسیار انس داشت و قسمت اعظم غزلیاتش در این موضوع است؛

زاشک دیده پیماییم ساغر بیا تا ساعتی در شام تاریک

سخن گوییم از آن پرناز دلبر بیا تا در دل شب با دل خویش

در نغمه الهی چهل و چهار بیت درباره «شب» آورده که چشم «شب نشینان» بساط قرب دوست بدان روشن می گردد و مطلعش این است:

شب آمد شب حریف مستمندان شب آمد شب رفیق دردمندان

گهی از دست دل گاهی ز دلدار شب آمد شب که نالد عاشق زار

در این اواخر به قم مشرف شده بودند و به بنده افتخار خدمت دادند. قضا را یکی از دوستان نیز مهمان بنده بود. چون صبح فرا رسید آن دوست چقدر از سحر الهی سخن گفت».(1)

علامه حسن زاده آملی (دام ظله العالی)

استاد علامه، حسن زاده آملی (دام ظله العالی) در زندگینامه خود می نویسد: «در عنفوان جوانی و آغاز درس زندگانی که در مسجد جامع آمل سرگرم به صرف ایام در اسم و فعل و حرف بودم، و محو در فراگرفتن صرف و نحو، در سحرخیزی و تهجّد عزمی راسخ و ارادتی ثابت داشتم، در رؤیای مبارک سحری، به ارض اقدس رضوی تشرّف حاصل کرده ام و به زیارت جمال دل آرای ولی الله الاعظم ثامن الحجج، علی بن موسی الرضا (علیه و علی آبائه و ابنائه آلاف التحیه و الثناء نائل شده ام.)