سیمای متهجدین صفحه 15

است)، عبادت شبانه پابرجاتر و با استقامت تر است و لذا به مناجات الهی به ویژه در دل شب سفارش مؤکد شده است. تا آنجا که جبرئیل امین به رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم وحی فرموده: «آگاه باش که شرافت مرد، عبادت او در شب است و عزّت وی بی نیازی جُستن از مردم است.»(1)

و: اگر ضرری از زیانهای دنیوی به وی رسید به هیچ وجه متألم و ناراحت نگردد و اگر دنیا به وی رو کرد شاد و خوشحال نگردد؛ بلکه همواره از دنیا گریزان باشد. از رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم منقول است که فرمود: «خداوند _ جل جلاله _ به دنیا وحی فرمود که هرکه در خدمت تو باشد، او را به رنج و تعب بینداز و هرکه تو را رها کند در خدمت وی باش و هرگاه بنده در دل شب تار، با آقای خویش خلوت نموده و با او به راز و نیاز پردازد، خداوند نوری در دل وی جایگزین می سازد و چون بگوید: ای ربّ من! ای ربّ من! خداوند جلیل _ جلّ جلاله _ ندایش داده و فرماید: لبیک ای بنده من! بخواه از من تا عطایت کنم. به من توکّل نمای تا بسنده ات باشم و سپس خداوند به فرشتگان فرماید: ای فرشتگان من! بنده ام را بنگرید در دل این شب تیره با من خلوت کرده است. در حالی که بطالت پیشگان به امور لعب مشغولند و غفلت زدگان در بستر خواب آرمیده اند، اینک گواه من باشید که به طور حتم او را آمرزیدم.(2)»

ز: به هر چیز و هرکس که نسبتی با محبوب وی دارد عشق بورزد؛ چنانچه مجنون به سگی که در کوی لیلی دیده عشق می ورزد.

در مناجات نهم از مناجات خمس عشر، حضرت سجاد علیه السلام می فرماید: «خدایا از تو محبّتت را درخواست می کنم و محبّت کسی که تو را دوست می دارد و محبّت هرکاری که مرا به مقام قرب تو برساند.»