سیمای متهجدین صفحه 24

صفای توحید نوشاندی و به آرزویشان رسانیدی و حاجتهایشان برآوردی و به مقاصد عالیه شان به فضل و کرمت نائل ساختی و دلهاشان را پر از محبّت خود فرمودی و آن تشنگان جرعه وصالت را از آب صاف (عشق و معرفت و طاعت) خود سیراب گردانیدی. پس به لطف تو به مقام لذّت مناجاتت رسیدند و از کرمت منتهای مقصودشان را که مشاهده تست یافتند. پس ای خدایی که به هر که رو سوی تو آورد توجّه و اقبال کرده و با عطوفت و مهر فضل و احسان می کنی و به آنان که از یاد تو غافلند هم رئوف و مهربان هستی و با عاطفه و لطف و جاذبه محبّت آنها را نیز به درگاهت می کشانی. از تو ای خدا، درخواست می کنم که بهره مرا از فضل خود بیشتر و منزلتم را نزد خویش بالاتر از همه آنان قرار دهی و قسمتم را از دوستی و عشق و محبّتت بزرگ تر و نصیب معرفتم را به تو افزون تر گردانی که من ای خدا، توجّهم از همه منقطع به سوی تو و دلم مشتاق توست. تویی مقصودم نه غیر تو. بیداری و کم خوابیم از شوق تست. لقایت نور دیدگانم و مقام وصالت تنها آرزوی من است. شوقم منحصر به تو و سرگردان و واله محبت توام. دلباخته هوای توام. غرض و مقصدم خشنودی تُست و به مشاهده تو نیازمندم و نعمت جوارت مطلوب من است و مقام قربت منتهای خواهش من است و حال مناجات با تو فرح و آرامش خاطر من است و دوای مرض و شفای قلب سوزانم و تسکین حرارت دل و رافع غم و اندوهم پیش تُست....»(1)

و در مناجات نهم که «مناجات محبّین» است می فرماید: «ای خدا، آن کیست که شیرینی محبّتت را چشید و جز تو کسی را خواست و آن کیست که به مقام قرب تو اُنس یافت و لحظه ای روی از تو گردانید؟ ای خدا! ما را از آنان قرار ده که برای مقام قرب و دوستی خود برگزیده ای و خالص برای عشق و محبّتت نموده ای و به لقایت مشتاق و به