سیمای متهجدین صفحه 25

قضایت خشنود نموده ای و نعمت دیدارت را به او عطا کرده ای و برای مقام رضایت برگزیده ای و از برای فراق و هجرانت در پناه خود گرفته ای و در جوار خود در نشیمنگاه عالم صدق و حقیقت او را جای داده ای و به رتبه مخصوص گردانیده ای و لایق پرستش خود نموده ای و دلباخته محبّت و برگزیده برای مشاهده خویش گردانیده ای و یک جهت روی او را به سوی خود آورده ای و قلبش را از هر چه جز دوستی تُست خالی ساخته ای و او را راغب به آنچه نزد تست گردانیده ای و ذکرت را به او الهام کرده ای و شکرت را به او آموخته ای و به طاعتت سرگرمش نموده ای و از صالحان خلق خود قرارش داده ای و برای مناجاتت انتخابش نموده ای و از هر چه او را از تو دور کند علاقه اش را بریده ای. ای خدا، ما را از آنان قرار ده که بالفطره به تو شادمان و خوشند و از دل ناله شوق می کشند و همه عمر با آه و ناله (عاشقانه)اند. پیشانیشان در پیشگاه عظمتت به سجده و چشمهاشان بیدار در خدمتت و اشک دیدگانشان از خوفت جاری و دلهاشان علاقمند عشق و محبّتت و قلوبشان را جلال و مهابتت از عالم برکنده است.

ای خدایی که انوار قدسش به چشم دوستان در کمال روشنی است و تجلّیات ذاتش بر قلوب عارفان او شوق و نشاط انگیز است. ای آرزوی دل مشتاقان! ای منتهای مقصود محبّان! از تو درخواست می کنم دوستی ترا و دوستی دوستدارانت را و دوست داشتن هر کاری که مرا به مقام قرب تو رساند و هم درخواست دارم که خود را از هر چه غیر توست بر من محبوب تر گردانی و محبّتم را منحصر به مقام خشنودی خود سازی و شوقم را به تو بیش از عصیانت قرار دهی و بر من به یک نظر کردن بر جمالت منّت گذار و به من به چشم لطف و محبّت بنگر و هیچ وقت روی از من مگردان و مرا از اهل سعادت و سالکان طریق محبّت نزد خود گردان. ای اجابت کننده دعای خلق! ای مهربان ترین مهربانان عالم!»(1)