سیمای متهجدین صفحه 26

در مناجات یازدهم که «مناجات المفتقرین» نامیده شده و عرض حال نیازمندان به درگاه حضرتش می باشد می فرماید: «... و حرارت اشتیاقم را جز وصالت فرونمی نشاند و شعله سوز و گدازم را جز لقایت خاموش نمی کند و بر آتش شوقم چیزی جز نظر به جمالت آب نمی زند و دلم جز به قرب تو جایی آرام نمی گیرد. اندوه و حسرتم را جز نسیم رحمتت زایل نمی کند و دردم را جز توجّهت کسی شفا نمی دهد و چیزی جز قرب تو غم از دلم نمی برد و بر جراحتم جز بخششت مرهم نمی گذارد و زنگار قلبم را جز عفوت پاک نمی سازد و وسواس و اندیشه های باطل درونم را جز فرمان تو زایل نتواند کرد...»(1)

در مناجات دوازدهم که «مناجات العارفین» می باشد می فرماید:

«... ای خدا! ما را از آن بندگانت قرار ده که نهالهای شوق لقایت در باغ دلهایشان سبز و خرّم گشته و سوز محبّت سراسر قلب آنها را فرا گرفته است...»(2)

و باز در بخشی دیگر از همین مناجات می فرماید: «... ای خدای من! چقدر یاد تو که به الهام خطور کند بر دلها لذّت بخش است و چه اندازه فکر و اندیشه ها که در پرده های غیب به سوی تو سیر می کنند شیرین است؟! چقدر طعم محبّتت خوش و شربت قرب تو گواراست؟(3)

مناجات شبانگاهی

همان طور که گفته شد یکی از علایم محب الهی آن است که به مناجات الهی شوق داشته باشد به خصوص در خلوت و در دل شب؛ زیرا در ساعات آخر شب و نزدیک اذان صبح صفای عجیبی به انسان دست می دهد و راز و نیاز با حضرت حق در این لحظات

1- 1_ مفاتیح الجنان صص 231 و 232
2- 2_ مفاتیح الجنان ص 233
3- 3_ مفاتیح الجنان ص 234