سیمای متهجدین صفحه 28

در پیش بگیری و دنبالشان بروی ترا هم دوست خواهم داشت و اگر از آنها کناره بگیری مورد نفرت و دشمنی من قرار می گیری. پرسید: خدایا نشانه آنها چیست؟ خداوند فرمود: همچون چوپان دلسوزی که مواظب گله خود باشد، مواظب تاریک شدن روز هستند و همچون پرنده ای که هنگام غروب مشتاق است به آشیانه خویش بازگردد برای غروب خورشید لحظه شماری می کنند و فریاد شوق سرمی دهند. چون تاریکی شب آنها را فرو پوشد و تاریکی مغرب بیشتر شود و بسترها گسترده گردد و سراپرده ها زده شود و هر دلداده ای با دلدارش خلوت کند پاهایشان را محکم و استوار به طرف من برپا می کنند و صورتهایشان را بر زمین می چسبانند، و به زبان خود با من سخن می گویند و نسبت به نعمتها و بخششهای من برایم چاپلوسی می نمایند و تملّق می گویند. حالی دارند، گاهی فریاد می کشند و گاه می گریند؛ گاه آه می کشند و گاه شکوه می کنند. گاه ایستاده اند و گاه نشسته؛ گاه در رکوع اند و گاه در سجود. خودم می بینم که برای من چه رنجی بر دوش می کشند. خودم می شنوم که از دوستی من چه شکوه ها دارند. سه چیز به آنها می دهم؛ اول آن که در دلشان نور خودم را حک می کنم، آن وقت همان طور که من از آنها با خبر می شوم آنها هم از من با خبر می شوند. دوم آن که اگر به قدر آسمانها و زمینها و به سنگینی تمام موجودات آنها در میزانشان باشد در نظرشان کم و بی مقدار می نمایم. سوم آن که با روی خودم روی به آنها می کنم، به خیالت کسی می داند که من به کسی که با روی خودم روی به آنها کرده باشم می خواهم چه بدهم؟!(1)

شب آمد شب رفیق دردمندان شب آمد شب حریف مستمندان

شب آمد شب که نالد عاشق زار گهی از دست دل گاهی ز دلدار

شب آمد کاروان عشق را میر شب آمد قلزم پر موج تقدیر

شب آمد حکم آموز دل پاک شب آمد گوهر افروز نُه افلاک

شب است آیینه زلف نکویان حجاب افکن ز روی ماهرویان

شب از زُلف نکویان راز گوید حدیث عشق با دل بازگوید

شب مردان که در ره تیزگامند به سان شمع سوزان در قیامند

به شب مُرغان حق را سوز و ساز است به خاک عشق شب روی نیاز است(2)

مروی است که خدای تعالی به داود وحی فرمود: ای داود! بر تو باد به استغفار در