سیمای متهجدین صفحه 29

تاریکی شب تا هنگام سحرها. ای داود! چون تاریکی شب تو را فراگرفت نگاهی به بالا آمدن ستارگان در آسمان بینداز و تسبیح گوی من باش و فراوان به یاد من باش تا من به یاد تو باشم. ای داود! همانا مردان با تقوی شب هایشان را نخوابند مگر آن که نمازشان را برای من بگذارند و روزهایشان را به پایان نرسانند مگر با یاد من. ای داود! همانا عارفان سرمه بیداری شب به چشم هایشان کشیده اند و شب را در قیام اند و رضای مرا از این رهگذر طالبند. ای داود! هر کس که به شب نماز گزارد، آن گاه که مردم در خوابند و فقط به خاطر من باشد پس من به فرشتگانم دستور می دهم تا برای او استغفار کنند و بهشت من مشتاق او گردد. پس هر تر و خشکی برای او دعا می کند.(1)

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ از یُمن دعای شب و ورد سحری بود

با آن که سالک آگاه یقین دارد که اگر تمام اوقات شبانه روز را در طاعت و عبادت الهی به سر برد و تمام شبها را تا به صبح در ذکر و طاعت الهی و تمام روزها را در روزه و یاد و ذکر پروردگار سپری کند، باز هم پروردگار جلیل - جلّت عظمته و شأنه - می تواند وی را به هر عذابی که می خواهد معذّب نماید و بنده عاصی اجازه هیچ گونه اعتراضی نخواهد داشت؛ لیکن این را هم می داند که پروردگار غفور و مهربان به رحمت بی پایان خویش گناه عاصیان را به دیده اغماض نگریسته، قلم عفو بر گناهان توابین می کشد.

حضرت سجاد علیه السلام در مناجات خویش عرضه می دارد: «ای خدای من! اگر آن قدر بر تو گریه کنم که مژه های چشمم بریزد و آن قدر ناله کشم که صدایم فرونشیند و آن قدر در پیشگاه تو بایستم تا هر دو پایم ورم کند و آن قدر رکوع کنم که بندهای کمرم از هم بگسلد و آن قدر سجده کنم که حدقه های چشمم از کاسه اش بیرون بیاید و در همه عمر خاک زمین را بخورم و تا پایان زندگی آب گل آلود بنوشم و در خلال این حالات آن قدر ذکر تو را بگویم تا زبانم از کار بیفتد و سپس از سرافکندگی شرمم آید که سر برداشته و گوشه چشمی به اطراف آسمان براندازم با همه این احوال استحقاق آن را نخواهم داشت که فقط به یک گناه از گناهان من قلم عفو کشیده و از صحیفه اعمالم محوش کنی.»(2)

مویه سحری

مرا در این ظلمات آن که رهنمایی کرد نیاز نیم شبی بود و گریه سحری

دیلمی در ارشاد القلوب از حضرت رسول صلی الله علیه و آله وسلم روایت کرده که فرمود: «هیچ مؤمنی