سیمای متهجدین صفحه 31

چنانچه فرموده اند: «گریه از خوف خدای تعالی کلید رحمت و نشانه پذیرش و مستجاب شدن دعا است.»(1) و نیز فرموده اند: «هنگامی که بنده از خوف خدا گریه کرد گناهان از او همچون برگ درخت می ریزد. پس چون روزی می شود که از مادر زاییده شده است.»(2)

و اما چگونه می توان دریافت که گریه مورد توجه قرار گرفته و آیا به هدف اجابت رسیده است یا نه؟ در این زمینه روایت زیبایی از صادق آل محمد علیه السلام به ما رسیده که فرمود: «همین که پوست بدنت جمع شد و چشمهایت اشک ریخت و قلبت تپید، پس به هوش باش به هوش! که مقصد و مقصودت مورد توجه قرار گرفته است.»(3)

آنچه مسلم است رسیدن به این حالت وصف ناپذیر از الطاف بی کران الهی است که شامل هر بنده روسیاهی که بخواهد می فرماید و امید است ما عاصیان بیچاره نیز مشمول الطاف واسعه آن جمیل قرار بگیریم. «ان شاءالله»

سوز دل، اشک روان، آه سحر، ناله شب این همه از نظر لطف شما می بینم

کس ندیدست چو مشک ختن و نافه چین آنچه من هر سحر از باد صبا می بینم

و سخن در این بحث فراوان است و روایات زیادی در این باب به ما رسیده است که جهت جلوگیری از اطاله کلام از ذکر بقیه آنها خودداری می شود.

نافله شب از نظر قرآن

از میان 34 رکعت نافله شبانه روز، به نافله شب سفارش مؤکّدتری شده است و در این زمینه آیات و روایات زیادی به چشم می خورد که خود بیانگر این امر است که نافله شب از ارزش والایی برخوردار است و برای آن که به قرب الهی می اندیشد دست آویزی محکم و ستونی استوار است. با این بال و پر می توان از ثری به ثریا پرید و از حضیض ذلت و خواری به اوج عزت و سربلندی رسید. نافله شب مرکبی است رهوار که سالک حقیقت جو با عنایت پروردگار بر آن سوار شده و تا سر منزل هستی را بدین وسیله می پیماید.

از یازدهمین امام همام علیه السلام نقل شده که فرمود: «رسیدن و واصل گشتن به خداوند - عزّوجّل - سفری است که جز با مرکب شب، پیمودن راه و نیل به مقصد ممکن نیست.»(4)

1- 1_ همان
2- 2_ همان
3- 3_ همان
4- 4_ بحارالانوار ج 87 ص 380