سیمای متهجدین صفحه 46

سجود است.»(1)

در «اطیب البیان» ذیل آیه شریفه آمده است: «شب بیدارند و در پیشگاه احدیّت یا به خاک می افتند یا به نماز قیام می کنند. شب زنده دارند که عبادت در شب و خلوت با خدا و ذکر و مناجات تا چه اندازه اهمیّت دارد.بسا ائمه اطهار در یک شب هزار رکعت نماز می کردند. بسا سجده های طولانی چندین ساعت ادامه داشت.

در خبر است حضرت زین العابدین علیه السلام کنیزی داشت، سه سال در خدمت حضرت بود، بعد آزاد شد. بعضی از اصحاب از او پرسیدند که رفتار حضرت در داخل منزل چه نحوه بوده؟ گفت: مفصل بگویم یا مختصر؟ گفتند: مختصر. گفت: این سه سال که در خدمت بودم یک شب بستر خواب بر او نینداختند و یک روز سفره ناهار؛ کنایه از این که شب بیدار و روز صائم است.

حضرت موسی بن جعفر علیه السلام یک سال در بصره در حبس بود. نصف شب برمی خاست و بعد از فراغ از نمازها به سجده می رفت تا طلوع صبح و پس از نماز صبح به سجده بود تا زوال ظهر و پس از نماز ظهر و عصر و نوافل به سجده بود تا مغرب و با همان وضوی نصف شب، نماز مغرب و عشاء و نوافل را به جای می آوردند و پس از آن افطار می کردند و استراحت تا نیمه شب.

امیرالمومنین علیه السلام پای پانصد نخله دو رکعت نماز می کرد در یک شب.

حضرت رضا علیه السلام در سفر خراسان شبی هزار رکعت نماز می خواند و علاوه بر آن به در خانه فقرا طعام می بردند و بسا یک شب یک ختم قرآن داشتند و گریه ها و مناجاتها.»(2)

4 - سوره السجده - آیه 16

«تتجافی جنوبهم عن المضاجع یدعون ربّهم خوفاً و طمعاً و ممّا رزقنا هم ینفقون».

(شبها پهلو از بستر خواب تهی می کنند و با بیم و امید خدای خود را بخوانند و از آنچه روزی آنها کردیم به مسکینان انفاق کنند.)

در تفسیر نمونه ذیل آیه شریفه آمده است: «در تفسیر جمله «تتجافی جنوبهم عن المضاجع» شبانگاه پهلوی آنها از بستر دور می شود) دو تفسیر در روایات اسلامی وارد شده؛ تفسیری به نماز عشاء و اشاره به این که مؤمنان راستین بعد از نماز مغرب و قبل از نماز عشا به بستر نمی روند، مبادا خواب آنها را بگیرد و نماز عشایشان از دست برود؛ زیرا