سیمای متهجدین صفحه 79

ألا عبد مومن قدقتّرت علیه رزقه فازیده و أوسع علیه؟ ألا عبد سقیم یسألنی أن أشفیه قبل طلوع الفجر فاعافیه؟ ألا عبد مؤمن محبوس مغموم یسألنی أن اطلقه من سجنه فاخلّی سربه؟ ألا عبد مؤمن مظلوم یسألنی أن آخذ له بظلامته قبل طلوع الفجر فأنتصر له و آخذ له بظلامته؟»

یعنی به درستی که خداوند تبارک و تعالی در هر شب جمعه از اول شب تا آخر شب ندا می کند که آیا بنده مؤمنی هست که قبل از طلوع فجر مرا به جهت دین یا دنیایش بخواند تا او را اجابت نمایم؟ آیا بنده مؤمنی هست که قبل از طلوع فجر از گناهانش به درگاه من توبه نماید تا توبه او را قبول نمایم؟ آیا بنده مؤمنی هست که رزقش کاسته شده پس بر او بیفزایم و بر وی وسعت دهم؟ آیا بنده بیماری هست که از من درخواست شفا کند قبل از طلوع فجر تا عافیت نصیبش نمایم؟ آیا بنده مؤمنی دربند و غمگین هست که از من بخواهد از بند نجاتش دهم، تا تنش را از همّ و غمّ فارغ سازم؟ آیا بنده مؤمن مظلومی هست که قبل از طلوع فجر از من بخواهد که دادش را بستانم، پس یاریش کنم و دادش را بستانم؟ سپس امام فرمود: «فلایزال ینادی بهذا حتی یطلع الفجر»؛ یعنی این ندا داده می شود تا وقتی که فجر طالع گردد.(1)

استغفار در سحرگاهان

84 - در قصص راوندی به اسناد زیادی از صدوق از محمّد بن علی ماجیلویه از عمویش أبی القاسم از محمّد بن علی صیرفی از شریف بن سابق از فضل بن أبی قرّه سمندی از امام صادق علیه السلام نقل شده که فرمود: «یا فضل انّ أفضل ما دعوتم اللّه بالأسحار، قال اللّه تعالی «و بالأسحار هم یستغفرون»؛ یعنی ای فضل! همانا بهترین چیزی که خداوند شما را بدان دعوت نموده،[توجّه] به سحرهاست؛ همان قول خداوند تعالی که می فرماید: «و بالأسحار هم یستغفرون».(2)

85 - احمد بن محمّد بن یحیی عطّار از پدرش، از احمد بن محمّد بن عیسی از حسن بن محبوب از عمرو بن یزید نقل می کند که ظاهراًامام صادق علیه السلام فرمودند: «من قال فی وتره اِذا أوتر: استغفرالله و اتوب الیه، سبعین مرّه و هو قائم، فواظب علی ذلک حتّی یمضی له سنه، کتبه الله عنده من المستغفرین بالأسحار، و وجهت له المغفره من اللّه