سیمای متهجدین صفحه 87

نقل کرد برای ما سعد بن عبداللّه از ابراهیم بن مهزیار از برادرش علی از محمّد بن سنان از صالح بن عقبه از عمرو بن أبی مقدام از پدرش از حبّه عرنیّ که گفت: من و نوف در رحبه القصر خواب بودیم. در ساعات آخر شب بود که چشممان به امیرالمؤمنین علیه السلام افتاد که همچون افراد واله و حیران دست بر دیوار گذاشته و آیات «اِنّ فی خلق السموات و الأرض...» را تا آخر آیه تلاوت می فرمود. حبّه گوید: حضرت به من فرمود: ای حبّه! خوابی یا بیدار؟ گفتم: بیدارم، شما که چنین می کنید، ما بایستی چه کنیم! حبّه گوید: حضرت پلکهای چشمش را به هم نهاده و گریست. سپس به من فرمود: «یا حبّه اِنّ للّه موقفا و لنا بین یدیه موقف، لایخفی علیه شی ء من أعمالنا یاحبّه اِنّ اللّه أقرب اِلیک و اِلیّ من حبل الورید، یا حبّه اِنّه لن یحجبنی و لا ایّاک عن اللّه شی ء»؛ یعنی ای حبّه! یقین بدان که خدا موقفی و جایگاهی برای رسیدگی به حساب اعمال بندگان دارد که در آن موقف به تمام اعمال ما که چیزی از آن بر خدا مخفی نیست، رسیدگی خواهد شد. همانا خدا از رگ گردن به من و تو نزدیک تر است. ای حبّه! به درستی که حجابی بین ما و خدا وجود ندارد.

حبّه گوید: سپس حضرت خطاب به نوف فرمود: ای نوف! خوابی؟ نوف گفت: نه یا امیرالمؤمنین! بیدارم. مرا امشب وادار نمودید که بسیار بگریم. حضرت فرمود: «یا نوف، اِن طال بکاؤک فی هذه اللّیله مخافه من اللّه عزّوجلّ، قرّت عیناک غداً بین یدی اللّه عزّوجلّ. یا نوف، اِنّه لیس من قطره قطرت من عین رجل من خشیه اللّه اِلّا أطفأت بحاراً من النیران، یا نوف اِنّه لیس من رجل أعظم منزله عنداللّه من رجل بکی من خشیه اللّه، و أحبّ فی اللّه، و أبغض فی اللّه، یا نوف، اِنّه من أحبّ فی اللّه لم یستأثر علی محبّته، و من أبغض فی اللّه لم ینل مبغضیه خیراً، عند ذلک استکملتم حقائق الایمان»؛ یعنی ای نوف! اگر امشب از خوف خدای عزّوجلّ بگریی، فردا در پیشگاه خداوند عزّوجلّ چشمانت روشن خواهد بود. ای نوف! قطره اشکی از چشم کسی نمی ریزد، مگر این که دریاهایی از آتش را خاموش می سازد. ای نوف! به درستی که منزلت و مقام هیچکس، همچون کسی نیست که از خوف خدا بگرید و در راه خدا دوست داشته باشد و در راه خدا دشمن بدارد. ای نوف! هر کس در راه خدا دوست بدارد، محبّت کس دیگری را اختیار نمی کند و هر کس در راه خدا دشمن بدارد به دشمنانش خیری نمی رساند و بدین گونه است که حقایق ایمان کامل می گردد.

آنگاه حضرت ایشان را موعظه کرد و پند و اندرزشان داد و در پایان فرمود:

«فکونا من اللّه علی حذر فقد أنذرتکما»؛ یعنی از خدا بترسید و از عذابش بر حذر