سیمای متهجدین صفحه 88

باشید که من اندرزتان دادم.سپس حضرت همچنان که راه می رفت می فرمود: «لیت شعری فی غفلاتی أمعرض أنت عنّی أم ناظر اِلیّ و لیت شعری فی طول مناهی و قلّه شکری فی نعمتک علیّ ما حالی»؛ یعنی (ای خدا) کاش می دانستم که در حال غفلتم، آیا تو از من روگردانی یا این که نظر لطف و عنایت درباره ام داری؟! و کاش می دانستم در آن ساعات که به خواب گران فرو رفته ام و موقعی که در برابر نعمتهای تو به شکر و سپاس اندک اکتفا نموده ام چه حالی دارم؟ حبّه گوید: به خدا قسم، علی علیه السلام بر همین حال بود تا فجر طالع گشت.(1)