سیمای متهجدین صفحه 90

مقدمه

از امام صادق علیه السلام مروی است که حب الهی اگر به خلوتخانه دلی پرتو افکند، او را از هر فکر و ذکری جز او خالی می سازد؛ چنانچه نه به هیچ یادی به جز یاد او می پردازد و نه به چیزی جز او مشغول می گردد. از امیرالمؤمنین علی علیه السلام منقلول است که فرمود: دوستی خدا آتشی است که به هیچ چیز نمی گذرد مگر این که آن را می سوزاند. نیز از آن حضرت که خود مولای عارفان و دلدادگان حضرتش می باشد روایت شده که فرمود: خدای تعالی را شرابی است که به دوستان خود می آشاماند و چون آشامیدند مست می گردند و چون مست شدند به طرب و نشاط می آیند و چون به طرب آمدند پاکیزه می شوند و چون پاکیزه شدند گداخته می گردند و چون گداخته شدند، از هر غل و غشی خالص می شوند و چون خالص شدند در مقام طلب محبوب برمی آیند و چون او را طلبیدند، می بینند و چون یافتند به او می رسند و چون رسیدند به او متّصل می شوند و چون وجود خودشان را در نزد وجود محبوب مضمحل دیدند از خود غافل می شوند و به جز محبوب چیزی نمی بینند.

و گویند حق تعالی به داود نبی علیه السلام وحی فرمود که «ای داود! بگو به دوستان من که اگر مردم از شما کناره گیری کنند چه باک، چون پرده و حجاب از میان من و شما برداشته شد؛ تا این که به چشم بصیرت مرا مشاهده نمودید. بعد از آن که دین خود را به شما دادم چه ضرری به شما می رسد از آنچه که از دنیای شما از شما گرفتم و چون شما رضای مرا طالبید چه خوفی از عداوت مردم دارید؟

ای داود! بگو هر که مرا دوست بدارد، دوستش دارم و هر که با من اُنس گیرد با او انس گیرم و هر که همنشین من گردد با او مجالست کنم و هر که مرا از دیگران برگزیند من هم او را برمی گزینم و هر که اطاعت امر من کرد فرمانبردارش هستم. هیچ بنده ای مرا