معراج جان : (اهمیت بخشی به نماز با تاکید بر نماز صبح) صفحه 1

دیباچه

وقتی دل تنگ و خسته از خاک، معراجِ جان و سیر افلاک را آرزو می کنی، تنها می توانی بر بُراق نماز؛ گستره آسمان ها را بپیمایی؛ که «الصلوهُ معراج المؤمن». وقتی غوغای زندگی، تو را از خود بی خود می کند، به نمازی عاشقانه بایست و غبار تیرگی را از جسم و جان بزدای، آن گاه سبک ساری تن و روان را به تماشا نشین. بکوش تا دمی با یار باشی و نسیم نشاط را در کوچه های دلت جاری کنی. بکوش تا در انبوه جامعه و در لابه لای امواج «ناس» گم نشوی. وقتی که دغدغه فردا، امروزت را به تشویش می کشاند و آن گاه که هراس تردید، سایه وحشت بر جانت می گستراند، آفتاب اطمینان را در سپیده دم نجوا (نماز صبح) و نیم روز نیایش (ظهر و عصر) و شبانگاه شوق (مغرب و عشا) بر دلت بتابان تا همه دغدغه ها و تشویش ها خاکستر شوند.

وقتی بهارِ نماز هست، خزان افسردگی چرا؟ وقتی با نماز به معراج می توان رفت، تن سپردن به چاهِ تیره کسالت چرا؟ نماز بخوان تا شایستگی هم سخنی با محبوب و شیرینی هم زبانی با دوست را در ذرّه ذرّه وجودت احساس کنی. نماز نور چشم پیامبر صلی الله علیه و آله، عمود دین و استوارترین تکیه گاه و یادآور «راه و مقصد» است. نماز، کلاسی سیاسی، فرهنگی، معنوی و تربیتی است. در این