علل نمازگریزی و نقش رسانه در گسترش نماز (2) صفحه 107

مربی از دید کودک به مسایل بنگرد. نه این که همه چیز را از دیدگاه خود به تماشا بنشیند و آن را بر کودک تحمیل کند. یکی از مقدمات تربیت موفق و مؤثر، برقراری ارتباط با کودک است. در صورتی که مربی از دید کودک به قضایا بنگرد، به خوبی می تواند با کودک ارتباط برقرار کند و سپس با درک دنیای کودک و وارد شدن در آن بر کودک تأثیر بگذارد. هدف ما در تربیت دینی، تأثیر گذاشتن بر کودک است. پس باید راهی را برگزینیم که بتوانیم بر او تأثیر بگذاریم. با در نظر گرفتن بینش و نگرش خودمان نمی توانیم بر کودک تأثیر بگذاریم، بلکه باید به دیدگاه کودک احترام بگذاریم و با او همراه شویم. بر این اساس، به نظر می رسد که شرایط زیر برای دعوت کودک به نماز لازم است:

الف) آمادگی جسمانی

کودک را باید در شرایطی به نماز دعوت کنیم که از درد و بیماری رنج نمی برد و از نظر جسمی به طور کامل آماده است. در غیر این صورت، اگر بدون توجه به شرایط جسمی کودک، او را به نماز دعوت کنیم، احساس مذهبی او لطمه می خورد و خاطره بسیار بدی از نماز پیدا می کند. هر چند در آن لحظه، نماز بخواند، ولی در آینده در نمازگزاری دچار بی انگیزگی می شود. برای مثال در شرایطی که کودک، دل درد دارد، انتظار می رود که پدر و مادر به او رسیدگی کنند، نه این که او را به نماز دعوت کنند.

ب) آمادگی عاطفی

وقتی کودک به نماز دعوت می شود، باید در حالت عادی باشد؛ نه در حالت خشم یا بغض (به ویژه، نسبت به فرد دعوت کننده) در این شرایط، نخست باید با برخورد احساسی و عاطفی، کودک را آرام کرد یا این که پس از