از نمازگزاری تا انس با نماز (1) صفحه 21

موجب صفا و جلای نفس و زدودن کدورت ها می شود، حضور قلب است و انجام حرکات ظاهری جز در این چارچوب، در صفای باطن نقشی ندارد. سخنی که از روی غفلت سر زند، مناجات نیست. اَدای کلام باید آن چیزی را که در ضمیر آدمی است، آشکار کند و بدیهی است که این، جز با حضور قلب ممکن نیست.

امام خمینی رحمه الله در تبیین رابطه عبادت و حضور قلب می گوید:

از همه امور مهم تر، حضور قلب است که روح عبادت و حقیقت آن بسته به آن است و بدون آن هیچ قیمتی برای عبادت نیست و قبول درگاه حق تعالی نشود.(1)

انس با نماز و اهمیت حضور قلب در روایات

انس با نماز و اهمیت حضور قلب در روایات

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: «لا صَلاهَ إلاّ بِحضُورِ الْقَلبِ؛ فقط نمازی که با حضور قلب باشد، مقبول است.»(2) در روایت دیگری پیامبر صلی الله علیه و آله می فرماید: «لا یُنْظَر اِلی صَلاهٍ لایَحضُر الرَّجلُ فیها قَلبَه مَعَ بَدَنِه؛ نمازی که قلب نمازگزار همراه با بدنش حضور نداشته باشد، مورد نظر و توجه خداوند نیست.»(3) امام سجاد (ع) در روایتی می فرماید: «ان العبد لا یُقبَل منه صلاهٌ الا بحضور القلب؛ نماز بنده قبول نمی شود مگر به اندازه ای که حضور قلب داشته باشد.»(4)

انس با نماز شرط قبولی همه اعمال

انس با نماز شرط قبولی همه اعمال

انس و حضور قلب شرط قبولی نماز است و بدون آن نماز مقبول درگاه خداوند نمی شود. هم چنان که امام باقر (ع) می فرماید: «تنها مقداری

1- حضور قلب در نماز از دیدگاه عالمان ربانی و عارفان الهی، ص 129. برگرفته از: چهل حدیث امام خمینی.
2- احقاق الحق، ج 2، ص 318.
3- احقاق الحق، ج 2، ص 318.
4- وسایل الشیعه، ج 4، ص 688.