در آمدی بر تاریخ قرآن (معارف) صفحه 49

يعني: و يا مي‌گويند كه قرآن را از پيش خود ساخته و به نام خدا منتشر كرده است، چنين نيست بلكه نمي‌خواهند ايمان بياورند.

7- سخنان پريشان يك مجنون‌

از جمله نسبت‌هايي كه مشركان به رسول خدا صلّي اللّه عليه و اله و سلّم مي‌دادند، مسأله جنون و ديوانگي آن حضرت و به صورت معتدل‌تر مسحور واقع گرديدن ايشان بود. اين نسبت‌ها علاوه بر لطمه‌اي كه به رسول خدا صلّي اللّه عليه و اله و سلّم وارد مي‌ساخت، مي‌توانست در صورت پذيرش از سوي مردم، ماهيت الهي قرآن را نيز زير سؤال برده و آن را- نعوذ بالله- به عنوان مجموعه‌اي از افكار ماليخوليايي يك جن‌زده يا القاءات مسحوري بي‌اراده جلوه دهد. احتمالا هدف از ذكر اين نسبت‌ها در درجه نخست ضربه زدن به اصالت قرآن بوده است تا لطمه زدن به شخصيت پيامبر صلّي اللّه عليه و اله و سلّم. در اين‌باره در آيات انتهايي سوره قلم آمده است:

وَ إِنْ يَكادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَ يَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ وَ ما هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ

و در سوره بني اسرائيل آمده است كه كفار به مسلمانان مي‌گفتند:

إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُوراً «1»

و نيز در سوره صافات آمده است:

وَ يَقُولُونَ أَ إِنَّا لَتارِكُوا آلِهَتِنا لِشاعِرٍ مَجْنُونٍ «2»

و در جاي ديگر:

بَلْ قالُوا أَضْغاثُ أَحْلامٍ بَلِ افْتَراهُ بَلْ هُوَ شاعِرٌ فَلْيَأْتِنا بِآيَةٍ كَما أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ «3» (1)- بني اسرائيل، 47

(3)- الانبياء، 5