یکصد و چهارده نکته درباره نماز صفحه 54

هر روز در پنج وقت این اقرار و اعتراف به توحید و نبوّت لازم است تا انسان راه را گم نکند، مکتب و صاحب آن را فراموش نکند، بر او صلوات بفرستد و در این اقرار و صلوات در ردیف خداوند و فرشتگان قرار بگیرد. زیرا قرآن می فرماید: «إِنَّ اللّهَ وَ مَلائِکَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَی النَّبِیِّ»خدا و ملائکه بر پیامبرش صلوات می فرستند، پس چرا ما نفرستیم؟ مگر او ما را نجات نداد؟ سلام بر پیامبر اسلام که ما را نجات داد.

67- نماز، روح انسان را بیمه می کند

در سوره معارج می خوانیم: «إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً وَ إِذا مَسَّهُ الْخَیْرُ مَنُوعاً إِلاَّ الْمُصَلِّینَ اَلَّذِینَ هُمْ عَلی صَلاتِهِمْ دائِمُونَ»

انسان در برابر تلخی ها و شرور بی صبر است و در برابر لذّت ها و خوبی ها تنگ نظر و بخیل، مگر نمازگزارانی که نسبت به انجام آن همیشه مراقبند.

آری ارتباط دائمی با قدرت بی نهایت، به انسان قدرت می دهد، روحیّۀ توکّل را بالا برده و انسان را موجودی شکست ناپذیر می سازد.

ناگفته پیداست که این آثار برای نماز پیوسته و همراه با توجّه است، نه نمازهای غافلانه و موسمی.