نماز طواف صفحه 40

أبی عبدالله إنّه قال: «لایکون إحرام، إلاّ فی دبر صلاه مکتوبه أو نافله» الحدیث(1).که این روایت دلالت دارد بر اینکه نماز فریضه و نافله هر دو مجزی است برای احرام. ولی چنین دلیلی در مورد نماز طواف ظاهراً وجود ندارد.

مبحث هفتم: نشسته خواندن نماز طواف

نووی شافعی در شرح مهذّب آورده: «إذا قلنا صلاه الطواف سنه جاز فعلها قاعداً مع القدره علی القیام کسائر النوافل وإن قلنا واجبه فهل یجوز فعلها قاعداً مع القدره علی القیام؟ فیه وجهان حکاهما الصیمری وصاحبه الماوردی فی الحاوی وصاحب البیان. أصحهما: لایجوز کسائر الواجبات. والثانی: یجوز کما یجوز الطواف راکباً ومحمولاً مع القدره علی المشی والصلاه تابعه للطواف».(2)

به هر حال ظاهراً زیر بنای قول به جواز جلوس _ مع التمکن من القیام _ در حال نماز طواف، قول به استحباب این نماز است، و این قول در نزد فقهای امامیه مطرود است. همچنین این مطلب که گفته می شود: چون طواف راکباً و محمولاً صحیح است، پس نماز طواف جالساً صحیح است؛ قیاس و باطل است. به صورت کلی هر چه در زمینه ی احکام و مخصوصاً عبارات گفته می شود، احتیاج به دلیل معتبر و بیان معصومین علیهم السلام دارد.

در این باره آنچه می توان گفت اینکه روایات مطلقه ای داریم مبنی