تفاخر قريش بر ديگران و مايهي تفاخر عرب به عجم است، پس موجب اولويت ما بر ديگران نيز هست. اين استدلالي است كه در صدر اول بارها در كلمات اهلبيت تكرار شده است. اكنون ميبينيم امام باقر هم در سالهاي بين 95 و 114 كه دوران امامت آن حضرت است اين كلمات را بيان ميكند. و محاجه براي خلافت چيز خيلي معني داري است.
دوران امام صادق
دوران امام باقر (ع) هم تمام ميشود و از سال 114 امامت امام صادق (ع) شروع ميشود و تا سال 148 ادامه مييابد. امام صادق (ع) دو مرحله را در اين مدت طي ميكنند، يكي از 114 تا سال 132 يا 135 يعني، يا تا غلبهي بنيعباس يا تا خلافت منصور، اين يك دوره است كه بايد آن را دورهي آسايش و گشايش دانست و همان است كه معروف شده به خاطر نزاع بنياميه و بنيعباس ائمه فرصت كردند معارف تشيع را بيان كنند. اين مخصوص همين دوران است، زمان امام باقر (ع) چنان چيزي نبود، بلكه زمان قدرت بنياميه بود و هشام بن عبدالملك كه دربارهاش گفتهاند «و كان هشام رجلهم» و بزرگترين شخصيت بنياميه بعد از عبدالملك بود، در زمان امام باقر (ع) حكومت ميكرده است بنابراين زمان امام باقر (ع) هيچ گونه اختلافي بين كسي و كسي كه موجب اين باشد كه ائمه بتوانند از فرصت استفاده كنند نبوده است جنگهاي داخلي و اختلافات سياسي مربوط به زمان امام صادق (ع) آن هم اين دوران نخستين است كه آهسته، آهسته دعوت بنيعباس و گسترش آن آغاز شده بود و نيز اوج دعوت شيعي علوي در سرتاسر دنياي اسلامي بود كه اكنون مجال شرح آن نيست.