تفسیر نماز صفحه 124

1- 265) سوره علق، آیه آخر. البتّه این، آیه یکی از چهار، آیه ای است که اگر تلاوت شود سجده بر انسان واجب می شود.

2- 266) سوره فتح، آیه 29.

3- 267) سوره نحل، آیه 49.

4- 268) سوره الرحمن، آیه 6.

5- 269) نهج البلاغه، خطبه 91.

6- 270) سوره انسان، آیه 26.

7- 271) سوره آل عمران، آیه 43.

سجده، که بدنبال رکوع می آید مرحله ای کامل تر و بالاتر از آنست و نمازگزار را به اوج خضوع می رساند، لذا در قرآن معمولاً این دو در کنار یکدیگر آمده است: «یا اَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا ارْکَعُوا وَاسْجُدُوا»(1)، «تَریهُم رُکَّعاً سُجّداً»(2)

سجده، رمز ایمان به آیات الهی است: «اِنَّما یُؤْمِنُ بِایاتِنا الَّذینَ اِذا ذُکِّروُا بِها خَرُّوا سُجَّداً»(3)

سجده های شبانه، یکی از نشانه های بندگان صالح خداست: «عِبادُ الرَّحْمنِ... وَالَّذینَ یَبیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِیاماً»(4)

سجده، زینت نماز است پس آنرا نیکو بجای آوریم. امام صادق علیه السلام می فرمود: هرگاه نماز می خوانید رکوع و سجود آنرا نیکو انجام دهید که خداوند پاداشی هفتصد برابر بلکه بیشتر عنایت می فرماید.(5)

سجده، مایه مباهات خداوند بر فرشتگان است و لذا عنایت الهی را بدنبال دارد، تا آنجا که در هر سجده یکی از گناهان انسان محو و پاداشی بزرگ برای او ثبت می شود.(6) حضرت علی علیه السلام می فرمود: اگر انسان بداند بهنگام سجده چه رحمتی او را فرا گرفته است هرگز سر از سجده برنمی دارد.(7)

سجده، روح خودخواهی و غرور را از میان برده و انسان را از تکبّر نجات می دهد.(8)