تفسیر نماز صفحه 143

84- قنوت

تفسیر نماز » قنوت

قنوت، در لغت به معنای اطاعت همراه با خضوع است. چنانکه خداوند خطاب به حضرت مریم می فرماید: «یا مَرْیَمُ اقْنُتی لِرَبِّک»(1)

اما مراد از قنوت درنماز، همان دعائی است که در رکعت دوّم هر نماز می خوانیم. امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه «و تَبَتَّلْ اِلَیْهِ تَبْتیلاً»(2) می فرماید مراد از «تبتّل» آن است که در نماز دستها را به دعا بلند کنیم.(3) «تبتّل» در لغت بمعنای قطع امید از غیرخداست.(4)

قرآن که به ما سفارش می کند: «اُدْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْیَهً»(5) پروردگار خویش را در حال زاری و نهان بخوانید، یکی از نشانه های تضرّع و زاری بدرگاه الهی، دست بلندکردن به دعاست.(6) انسان فقیر دست خود را بسوی بی نیاز مطلق دراز می کند و فقط از او می خواهد و دل از غیر او می شوید.

گرچه قنوت در نماز مستحب است، اما به قدری مورد توجه است که امام رضاعلیه السلام در نامه ای به مأمون می نویسند: قنوت یک سنّت واجب در تمام نمازهای شبانه روزی است(7)، که البتّه مراد