تفسیر نماز صفحه 159

سلام،   کلامی است که مخاطبش مردگان و زندگانند.

سلام،   عامل تعظیم و تکریم است.

سلام،   سبب جلب رضای خدا و غضب شیطان است.

سلام،   وسیله ادخال سرور در قلوب است.

سلام،   کفّاره گناهان و رشددهنده حسنات است.

سلام،   پیام آور انس و دوستی است.

سلام،   عامل تکبرزدایی و خودخواهی است.

سلام،   ادب الهی است.

سلام،   استقبال از هر خیر و خوبی است.

سلام،   کمالی که ترک آن نشانه بخل و تکبر و انزوا و قهر و قطع رحم است.

سلام، ابر رحمتی است که بر سر مردم می افکنیم و لذا می گوییم: «اَلسَّلامُ عَلَیْکُم» نه «اَلسَّلامُ لَکُم». پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله می فرمود: من تا آخر عمر سلام کردن بر کودکان را ترک نمی کنم.(1) گرچه سلام کردن مستحب است و پاسخ آن واجب، اما پاداش کسی که ابتدا به سلام کند دهها برابر جواب دهنده است.

در روایات می خوانیم سواره بر پیاده، ایستاده بر نشسته و وارد بر حاضرین مجلس سلام کند.(2) و قرآن می فرماید: هرگاه مورد تحیت قرار گرفتید، پاسخی گرم تر بدهید: «اِذا حُییِّتُمْ بِتَحیَّهٍ فَحَیُّوا بِاَحْسَنَ مِنْها»(3)