پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 165

1- 383. همان.

2- 384. بحارالانوار، ج 78، ص 247.

3- 385. کافی، ج 5، ص 500.

4- 386. سوره مبارکه دهر، آیه 8.

همه این تلاش ها به خاطر محبّتی که به خداوند دارند، می باشد و محض خاطر خداوند است. «إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنکُمْ جَزَآءً وَ لَا شُکُورًا». (1) . ما شما را به خاطر خدا اطعام می کنیم و هیچ پاداش و سپاسی از شما نمی خواهیم. خداوند ولیّ خود را به اعطای زکات توصیف نموده است. آنان در همه احوال، زکات در راه خداوند را انجام می دادند. «إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلَاهَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکَاهَ وَ هُمْ رَاکِعُونَ». (2) . سرپرست شما، تنها خدا و فرستاده او و کسانی که ایمان آورده اند می باشد. (همان) کسانی که نماز را برپا می دارند و در حالی که در رکوعند، زکات می دهند.

وامرتم بالمعروف ونهیتم عن المنکَر

کلمه «معروف» از ماده «عرف» به معنی شناخته شده، می باشد. «منکر» به معنی ناشناس است. به این ترتیب کارهای نیک و حق، اموری شناخته شده و کارهای زشت، ناپسند و باطل، اموری ناشناس معرفی شده اند. چه این که فطرت پاک انسانی با دسته اول آشنا و با دسته دوم ناآشنا است. در این فراز می گوییم شما اهل بیتِ رسول گرامی اسلام صلی الله علیه وآله به امور آشنای شناخته شده که همان کارهای نیک و حق است، امر و فرمان داده اید و از امور ناشناس، باطل و ناپسند، نهی نموده اید.