پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 202

1- 453. تفسیر نورالثقلین، ج 3، ص 362.

2- 454. الخصال، ص 156.

3- 455. بحارالانوار، ج 8، ص 58.

4- 456. اهل البیت فی الکتاب والسنه، ص 423.

شفاعت پیامبر صلی الله علیه وآله و حضرت علی علیه السلام و اهل بیت علیهم السلام دامنه ای گسترده دارد. قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: «اِنّی اَشْفَعُ یوم القیامه فاشفع و یَشْفَعُ علیُّ فیُشفَّع و یشفع اهلُ بیتی فیشفعون». (1) . پیامبر خدا صلی الله علیه وآله فرمودند: در روز قیامت من شفاعت می کنم و شفاعتم پذیرفته می شود و علی شفاعت می کند و شفاعتش پذیرفته می شود و اهل بیتم نیز شفاعت می کنند و شفاعتشان پذیرفته می شود. بر این اساس، ممکن است این سؤال پیش آید که مضمون یک دسته از آیات، خاص است و شفاعت را از آن خدا دانسته و از دیگران نفی می کند. ولی محتوای این دسته از آیات، عام است و برای دیگران هم شفاعت با اذن را ثابت می کند. آیا مفاد این دو دسته آیات هماهنگ است؟ در پاسخ می گوییم، هیچ گونه تنافی و ناهمخوانی بین مفاد آن ها نیست؛ زیرا شفاعت، حقِّ خداوند است. خداوند می تواند به دیگری اذن شفاعت دهد. پس شفاعت درباره خداوند عنوان استقلال و اصالت به خود می گیرد و درباره دیگران با عنوان «وابسته» و «تبعی» و با «اذن» خدا محقّق می شود.

والرحمه الموصوله

«موصوله» به معنی وصل شده، اتصال یافته و پیوسته می باشد. امامان معصوم علیهم السلام رحمت متّصل الهی هستند که هرگز انقطاعی ندارند چه به حسب ظاهری (زیرا پس از هر امامی، امام دیگری است و تمامی ائمّه علیهم السلام حجّت های خداوند بر روی زمین هستند و زمین بدون حجّت نمی ماند) و چه به حسب باطنی که هر یک (حتّی پس از شهادت) برای مردم رحمت هستند. لذا مردم به آنها تمسّک و توسّل