پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 295

1- 607. کامل الزیارات، ص 553.

2- 608. بحارالانوار، ج 100، ص 124.

3- 609. علل الشرایع، ص 460.

قیامت به دیدارش روم و او را از گناهانش نجات دهم.

مستشفع الی الله عز و جل بکم

«مُسْتَشْفع» به معنی کسی که طلب شفاعت دارد، می باشد. شفاعت یعنی پیوند به دیگری که یاری دهنده و طلب کننده او است و شفاعت بیشتر در پیوند کسی به کار می رود که از مرتبه و منزلت بالاتری برخوردار باشد. زیارت کننده در این فراز از امامان معصوم علیهم السلام می خواهد او را در درگاه خداوند شفاعت نمایند. البتّه زائر می داند باید در دنیا موجباتی را در خود فراهم سازد که از یک وضع نامطلوب و در خور کیفر بیرون آید و به وسیله ارتباط با ائمّه معصومین علیهم السلام خود را در وضعیت مطلوب قرار دهد که شایسته و مستحقّ بخشودگی در آخرت قرار گیرد. زائر که خواهان شفاعت است، می داند شفاعتْ نیازمند به یک نوع ارتباط معنوی میان شفاعت کننده و شفاعت شونده دارد و او که امید شفاعت دارد خود را موظف می داند با امامان معصوم علیهم السلام ارتباط برقرار سازد و این ارتباط برای او یک نوع وسیله تربیت است تا به افکار و اخلاق امام معصوم نزدیک گردد و شایسته شفاعت شود و به این ترتیب شفاعت یک عامل تربیت است، نه یک وسیله پارتی و فرار از زیر بار مسؤولیّت و بدین ترتیب زائر می داند شفاعت شامل کسانی است که موجبات رضایت الهی را فراهم نموده باشند. قال ابو عبداللّه علیه السلام: «فمن سَرَّه أن تَنْفعه شفاعه الشَّافعین عِنْد اللّه فلیطْلب إلی اللّه ان یَرضی عَنْه». (1) . امام صادق علیه السلام فرمود: پس هر کس خوش دارد که شفاعتِ شفاعت کنندگان از او نزد خداوند مؤثر افتد، از خداوند بخواهد که از وی خوشنود باشد.