پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 345

1- 704. کافی، ج 1، ص 201 و 202.

گمراه و سرگردان می شوند، چشم ها نابینا می شوند، بزرگان احساس کوچکی می کنند، دانایان حیران می مانند، سخنوران از سخن گفتن بازمی مانند، متفکّران احساس نادانی می کنند، و شعرا، ادبا و مبلّغان ناتوانند از این که یک شأن از شؤون یا یک فضیلت از فضایل امام را بیان کنند و لذا اقرار به عجز و کوته فکری می کنند. پس چگونه می توان تمامی اوصاف امام و عمق آنها را درک و توصیف کرد و چگونه کسی می تواند به جای امام بر حق، بر سکّوی امامت بایستد و مردم را از وجود امام بی نیاز کند، در حالی که امام همچون ستاره ای است که دست خواستاران و توصیف توصیف کنندگان به او نمی رسد. او کجا و انتخاب بشر؟ او کجا و خِرد انسان ها؟

وانتم نور الاخیار

این فراز و دو فراز بعد، علّت است برای سه فراز قبل. یعنی از آنجایی که شما نور و روشنیِ خوبان و راهنمایِ نیکان و حجّت های خداوند هستید، نمی توان مدح و ثنای کامل و وافی شما را گفت و کُنْه شما را توصیف نمود. یا می توانیم بگوییم چگونه می توان مدح و ثنای شما را گفت و شما را به تمامه توصیف نمود و حال آنکه شما روشنیِ خوبان و راهنمایان نیکان و حجّت های خداوند هستید. توصیف امامان به نور در احادیث فراوانی آمده است. چرا که خلقت آنها از نور بوده و در جهان نیز همان گونه که نور، هادی و راهنمای گمراهان در شب تاریک است، امامان معصوم علیهم السلام نیز هدایت گر همگان هستند و همانند خورشید که تمام تاریکی ها و ظلمت ها را از بین می برد، ظلمت های گمراهی را مبیّن و مشخص می نمایند تا همگان راه را از بی راهه تشخیص دهند. لذا عاشق ائمّه علیهم السلام، آنها را با عنوان خورشید تابان، و ماه