پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 387

1- 790. برای نمونه بنگرید وسائل الشیعه، ج 5، ص 365 و مستدرک وسائل، ج 4، ص 12.

ایجاد می نماید که این شیرینی را در هیچ جای دیگر درک ننموده است. همان گونه که فرد مؤمن از نام خداوند، به حلاوت و شیرینی دست می یابد. باید توجّه داشت که مؤمن ابتداء در قلب خود این حلاوت و شیرینی را درمی یابد و پس از آن به اعضا و جوارح او منتقل می گردد. پس کسی که قلب او به آفات و بلاهای دنیایی مبتلا گشته و یا غرق در گناه و معصیت و نافرمانی خداوند است، این حلاوت را درک نمی کند و مانند کسی است که مفهوم کلمه طعامِ خوش طعم را متوجّه نمی شود و یا گرسنه نیست و نیازی به غذا در وجود خود احساس نمی کند تا ذائقه او به اشتها افتاده و اعضا و جوارحِ دهانش بزاق تولید نماید. ولی عاشق با کلمه و نام معشوق به لذّت دست می یابد. چرا که شیفته و دل داده اوست. چون میسّر نیست ما را کام او عشق بازی می کنیم با نام او عاشق است که به یاد رخسار معشوق، اسیر گردیده است. ای دوست به عشق تو دچاریم همه در یاد رخ تو داغداریم همه گر دور کنی یا بپذیری ما را در کوی غم تو پایداریم همه (1) . پس دل داده ائمّه اطهار علیهم السلام با نام آنها نیز به حلاوت و شیرینی معنوی دست می یابد و آرزو دارد به وصال امام زمان نیز برسد. همین حلاوت است که او را در مصائب ائمّه طاهرین علیهم السلام مصیبت زده و در شادی های آنان، شاد می گرداند. بعضی از شارحانِ زیارت جامعه، این فراز را جواب فرازهای قبل دانسته اند. بدین معنی که از فراز «ذِکْرُکُمْ فِی الذّاکِرینَ» (صفحه 399) تا «اَصْدَقَ وَعْدَکُمْ» (صفحه 411)