پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 394

1- 805. بنگرید سوره مبارکه مائده، آیه 2.

2- 806. بنگرید سوره مبارکه مائده، آیه 8.

3- 807. بنگرید سوره مبارکه مدثر، آیه 56.

4- 808. سوره مبارکه نساء، آیه 131.

5- 809. برای نمونه بنگرید نهج البلاغه خطبه 233، 187، 186، 185، 181، 172، 160، 113، 82.

کرده آنان را از تمامی بدی ها و شرها و ناپاکی ها به دور نگاه دارد. (1) و آنان غرق در توجّه به سوی خداوند هستند. پس نه تنها اعضای آنان به سوی خطا نمی رود، بلکه نیّت آنان نیز صالح بوده و ابداً به سوی شر نخواهد رفت. شاید هم منظور از خیر، اعمالی است که فقط از وجود ائمّه علیهم السلام صادر می گردد و دیگران را توان انجام آن اعمال نیست یا منظور تمامی اعمالی است که به آنها بازمی گردد.

وعادتکم الاحسان

«عاده» به معنی خوی، رسم و عادت است. امام در اعطای احسان و نیکی به دیگران، هیچ گاه به این مطلب که گیرنده احسانْ دوست و از محبّان آنهاست یا مخالف ولایت و امامت ایشان می باشد، توجّهی نداشته و به همه حتّی به کافران نیز نیکی و احسان می نمودند. امام علی علیه السلام به قاتل خود - ابن ملجم - آنچنان رسیدگی می کرد و دستور داده بود که مبادا به او در زندان بد بگذرد، که گویی او میهمان عزیز و از پیروان آن حضرت است. امام حسن علیه السلام به صورت ناشناس به درب منازل فقرای مدینه می رفت و برای آنان طعام می برد. بعضی از کسانی که مورد اطعامِ امام قرار می گرفتند، از یاران بنی امیّه و کسانی بودند که در روز به امام توهین ها می کردند و شب هنگام بدون آنکه آورنده طعام را بشناسند، مورد اطعام امام قرار می گرفتند. این رسم و خلق و خوی برگرفته از همان رسم الهی می باشد. رسم خداوند، احسان به همه، حتّی به گناهکاران است.