پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 403

1- 827. نقطه عطف، اشعار عارفانه امام خمینی.

ائمّه علیهم السلام فراوان است، زائر از پس آن برنیامده، اقرار به ناتوانی خود می نماید. به راستی امامی که بی نظیرترین افراد و دارای عالی ترین فضائل است را چگونه می توان ستایش و ثنا گفت و اگر ثنایی گفته شود، همان چیزهایی است که امام به ما فرا داده است. قال الرضا علیه السلام: «الإمام واحد دَهْره لا یدانیه أحد... فَمَن ذا یبْلغ مَعْرفه الإمام و یمکنه إختیاره؟ هَیْهات هَیْهات ضَلّت العُقُول، و تاهت الحُلوم و حارت الألْباب و حَسْرت العُیُون و تصاغرت العُظماء و تحیّرت الحُکَماء و تقاصرت الحُلَماء و حصرت الخُطَباء و جهلت الالباء و کلت الشُعراء و عجزت الأدباء و عیبت البلغاء عَن وَصف شَأْن من شَأْنه اَوْ فَضیلَه مِن فَضائله فاَقرَّت بِالعَجْز و التَقْصیر...». (1) . امام رضا علیه السلام فرمودند: امام یگانه دوران است که هیچ کس با او برابری نمی کند. پس چه کسی می تواند امام را بشناسد و او را اختیار نماید؟ هیچ گاه، هرگز، عقلّها به گمراهی رفته و حلم ها کم آورده، خردها آتش گرفته و چشم ها به حسرت افتاده، بزرگان به کوچکی افتاده اند و حکیمان متحیّر شده اند و خردمندان عذر تقصیر آورده اند و سخنوران ناتوان گشته اند و شاعران زبان فروبسته اند و ادیبان عاجز گشته اند و بلاغت پیشگان درمانده اند از اینکه بتوانند شأنیّتی از شئون امام و یا فضیلتی از فضائل امام را توصیف نمایند، پس اقرار به ناتوانی و کوتاهی می نمایند.... در تفسیر دوم ستایش و ثناگو امام و ثناشونده خداوند است. و چه زیبا ائمّه علیهم السلام، خداوند را توصیف و تمجید و ثنا می گفتند که زائر از پس توصیف آن برنمی آید. زیباترین ستایش ها و سپاس ها توسّط ائمّه علیهم السلام صورت می گرفته. چه ستایش و سپاس های زبانی و چه قلبی. چون آنها برترین خدا شناسان بودند.