پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 429

زائر پس از رسوخ و ثبات ولایت در اعماق دل، می داند همه ائمّه علیهم السلام مخلوق خداوند و عبد او هستند به خداوند یقین دارد و می داند که از ناحیه خود، مالک هیچ چیز نیست و مالکیّت منحصراً در دست خالق آسمان و زمین است و چون چنین ایمانی دارد، هر لحظه از این می ترسد که دلش بعد از هدایت به اسلام و یگانه پرستی و اعتقاد به نبوّت پیامبران و رسالت حضرت محمّد صلی الله علیه وآله و ایمان به ولایت و امامت ائمّه معصومین علیهم السلام، منحرف گردد. لذا به خداوند متعال پناه برده، درخواست می نماید که: «پروردگارا دل های ما را بعد از آنکه هدایتمان نمودی، منحرف نساز و از جانب خود رحمتی به ما عطا فرما تا بر نعمت ایمان به وحدانیّت تو و نبوّت انبیا و امامت دوازده نور پاک، پابرجا بمانیم که تویی بسیار عطاکننده.» این فراز در واقع آیه هشتم از سوره آل عمران و مناجات کسانی است که در علم، استوار و محکم ایستادگی می نمایند و به تعبیر قرآن «راسِخون فی العِلْم» هستند. یعنی علمْ در تمامِ دل آنها رسوخ کرده، وجود آنها عین علم گردیده و همان طور که قبلاً گفتیم ائمّه اطهار علیهم السلام «راسِخون فی العِلْم» هستند.

سبحان ربنا ان کان وعد ربنا لمفعولا

«سُبْحان» در اصل مصدر است و به معنی منزه دانستن و تنزیه خدای تعالی است. واژه «تسبیح» به طور کلّی در عبادات؛ چه زبانی، چه عملی و چه در نیّت به کار می رود. زائر در این فراز درخواست نمودن از خداوند را در قالب نیایش گری ارائه داده، پروردگار خود را از تمام ناپاکی ها منزّه و تحقّق وعده های او را حتمی می داند. «وَعْدُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لَا یُخْلِفُ الْمِیعَادَ». (1) .