پرچم داران هدایت: تدبری بر زیارت جامعه کبیره صفحه 69

بعضی این فراز را این گونه معنا کرده اند که ائمّه اطهار علیهم السلام آن کسانی هستند که برای ثابت قدم و استوار گرداندن مردم به اوامر خداوند و فرمان های او تلاش می کنند.

والتامین فی محبه الله

«تامین» به معنی تمام شدگان و کسانی که در صفت و خصوصیّتی به حد کمال و تمام نائل شده اند، می باشد. «محبه» یعنی طلب شدید و علاقه وافر و تمایل شدید به چیزی و یا فردی. حال این محبّت گاهی بدان خاطر است که محبوب به انسان، خیر و برکت و لذّتی می رساند، در واقع انسان برای درک لذّت و رسیدن به خیر و دریافت برکت به محبوب علاقه دارد و محبّ او گشته است. و گاهی این علاقه وافر و تمایل شدید به خاطر دست یابی به خیر و برکت و درک لذّت نیست، بلکه محبّ، به خاطر ذات و خود آن چیز بدون در نظر گرفتن سودی که از محبوب به او رسد، وی را دوست دارد و محبّ او گردیده است. یعنی همان گونه که انسان وجود خودش را دوست دارد (صرف نظر از اینکه خیر و برکتی دارد یا نه) وجود محبوب را نیز دوست دارد و محبّ او گردیده است. ائمّه اطهار علیهم السلام این چنین به خداوند محبّت و علاقه وافر دارند که اگر از طرف محبوب عذاب هم گردند، دست از محبّت برنمی دارند. امام سجّاد علیه السلام در دعای ابوحمزه می فرماید: «لَئن ادخلت النّار لاَخبرنَّ اَهل النّار بحُبّی لَک». (1) . خداوندا اگر مرا به آتش بیندازی (باز دست از محبّت تو بر نمی دارم) و اهل آتش را آگاه می کنم که من محبّ تو هستم.