با پیشوایان هدایتگر صفحه 125

(لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَی الْمُؤْمِنینَ إِذْ بَعَثَ فیهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ);3

به راستی خداوند بر مؤمنان انعام داد آن گاه که در میان آن ها پیامبری از خودشان برانگیخت.

ولی به مقتضای ادلّه، همه نعمت ها توسّط نبی و امام است و همه از جهت حدوث و بقا سر سفره ولایت نشسته اند; از این رو در روایات فراوان آمده که اگر امام در عالَم نباشد:

لساخت الأرض بأهلها;4

زمین ساکنان خود را فرو می برد.

بنابراین، اشیایی که در اختیار بشر قرار دارد تا «حسن حال» داشته باشد، وقتی «نعمت» هستند که انسان به «ولایت» معتقد باشد وگرنه این اشیاء برای غیر اهل ولایت «نقمت» هستند که خداوند متعال می فرماید:

(فَانتَقَمْنَا مِنهُمْ فَانظرْ کَیْف کانَ عاقِبَةُ الْمُکَذِّبِینَ);5

از این رو آنان را مجازات کردیم پس ببین پایان کار تکذیب کنندگان چگونه بود.

گفتنی است که «المکذّبین» در این آیه همان «المکذّبین» در آیه ای است که در ضمن روایتی در آینده خواهد آمد.6

پس، از کلمه «اولیاء النعم» ولایت تکوینیّه ائمه علیهم السلام به دست آمد، و عجیب است که بزرگان اهل سنّت این معنا را از عمر به سند صحیح در خطاب به سیّدالشهداء روایت نموده اند، آن ها نوشته اند که حضرت به عمر فرمودند: از منبر پدرم پایین بیا و برو بالای منبر پدرت! گفت: پدرم منبر نداشته، تا این که در آخر گفت و گو عمر گفته: