با پیشوایان هدایتگر صفحه 131

ائمه، ستون معرفت و عبادت

ائمه، ستون معرفت و عبادت

به نظر ما در رأس مصادیق «خیر» و اتمّ آن ها دو چیز است:

1 . معرفت;

2 . عبادت.

وقتی خداوند متعال می فرماید: (وَما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَاْلإِنْسَ إِلاّ لِیَعْبُدُونِ);1و شکی نیست که عبادت بدون معرفت نمی شود و یا ارزش ندارد، و از طرفی ائمه می فرمایند: «لولانا ما عرف اللّه»2 و «لولانا ما عبداللّه3 اگر ما نبودیم خداوند شناخته نمی شد، اگر ما نبودیم خداوند عبادت نمی شد» ـ شما دقت کنید ـ نتیجه چه می شود؟

1 . این که معرفت خدا، عبادت و اطاعت و بندگی او آن است که ائمّه علیهم السلام بر آن بودند و هر معرفتی که از خانه آنان خارج نشده باشد معرفت نیست و هر عبادت و عملی که از آنان نقل نشده باشد اثر و ارزشی ندارد. پس تمام کسانی که در عالَم معرفت به جایی رسیدند و در وادی اطاعت و عبادت قدمی برداشتند، از برکات خاندان رسالت بوده، و هر که مورد تأیید آنان واقع شود قبولی او به امضا می رسد.

2 . این که اگر ائمه علیهم السلام و تعلیمات آنان نبود اساساً خلقتی وجود نداشت; نه انس و نه جن. پس آنان علّت خلقت هستند و سرّ خلقت در وجود آنان نهفته است.

بنابراین اگر کسی به خیر ـ با تمام ابعادش یا بعض آن ها ـ متّصف شود; ائمّه علیهم السلام عمود و ستون وجودی او ـ از حیث اتّصاف آن فرد به خیریّت ـ هستند و آن حیثیّت از اهل بیت مستفاد است. پس اگر این خیر در بعدی از وجودش لحاظ شود و در هر مورد و مصداقی از مصادیقش مورد بحث قرار گیرد، مرجع و حَکَم، اهل بیت خواهند بود و میزان برای خیر و شرّ هستند که باید معیّن کنند کدام خیر است و کدام شرّ.

پس ائمّه خیر کسانی هستند که به خیر متّصف هستند; یعنی اصل خوانِ وجود خیر و خیریّت به وجود ائمّه علیهم السلام قائم است.