با پیشوایان هدایتگر صفحه 214

برتری ائمّه بر پیامبران

برتری ائمّه بر پیامبران

امامان ما از انبیای سلف جز پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله و حتّی از پیامبران اولوالعزم افضل هستند. در این باره به تفصیل در پژوهش های خود سخن گفته ایم. این برتری به طور علمی و با اسلوبی برآمده از کتاب و سنّت ثابت شده و در این راه از عقل هم می توان یاری گرفت که خود به بحث مستقلی نیاز دارد.

امام صادق علیه السلام می فرماید:

الأنبیاء والمرسلون علی أربع طبقات... وقد کان إبراهیم علیه السلام نبیّاً ولیس بإمام حتّی قال اللّه: (إِنّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ إِمامًا);1

پیامبران و فرستادگان چهار طبقه اند... و ابراهیم علیه السلام پیامبر بود و امام نبود تا این که خداوند فرمود: «همانا من تو را برای مردم امام و پیشوا قرار می دهم».

دست کم در خصوص حضرت ابراهیم امامت، مقام بالاتری از نبوّت بوده است. اگر ابراهیم علیه السلام مقام هدایت را داشته که همان ارائه طریق باشد; وقتی به مقام امامت رسید، ناگزیر بایستی هدایتش یک درجه بالاتر برود که گفتیم ایصال به مطلوب بالاتر است. پس ایصال به مطلوب از شئون امامت می شود. با توجّه به مقدّماتی که بیان شد، هر که مأموم چنین امامی شود، به برکت امام علیه السلام به همان مقام مطلوب یا کمال مناسب خواهد رسید.

پس این هدایت، هدایت تکوینی می شود; چرا که می فرماید: (یَهْدُونَ بِأَمْرِنا);2 «به امر ما (مردم را) هدایت می کردند».

پس ائمه علیهم السلام هم از نظر تکوینی هدایت گرند و هم از نظر تشریعی; چون امر خداوند دو نوع است:

1 . امر تکوینی;