با پیشوایان هدایتگر صفحه 219

ای علی! به وسیله تو هدایت شدگان هدایت خواهند یافت.

معلوم می شود که فرقه راه یافته و به نجات رسیده، فرقه ای است که به وسیله هدایت امیر مؤمنان علیه السلام راه یافته اند.

حاکم نیشابوری این حدیث را که ذیل آیه مبارکه آمده نقل کرده و می گوید: این حدیث، حدیث صحیح و معتبری است.2

احمد بن حنبل نیز این حدیث را در مسند خود نقل می کند.3 ابوبکر هیثمی محدّث بزرگ اهل سنّت بعد از نقل حدیث احمد بن حنبل می گوید: «رجال المسند ثقات».4

ابن عساکر به چند طریق این حدیث را نقل کرده است که بی تردید برخی از اسانید او و دیگر محدّثان صحیح و معتبر هستند.5

بنابراین معلوم می شود که امامان هدایت گر پس از پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله علی و فرزندان پیشوای آن حضرت هستند. و کسانی که پس از پیامبر خدا هدایت شدند و راه آن حضرت را ادامه دادند، شیعیان اهل بیت علیهم السلام هستند.

وقتی راه هدایت فقط راه ائمّه اهل بیت است; پس ائمّه دیگر ـ دانسته یا ندانسته ـ ائمّه ضلال و گم راهی خواهند بود. این موضوع روشن و بدیهی است.

متأسّفانه امروزه افرادی در دانشگاه ها میان جوانان شبهه می افکنند که چگونه می شود همه مردم گم راه باشند و فقط ما، اهل بهشت باشیم؟

در پاسخ این شبهه باید گفت: مگر نه این است که همه ارباب ادیان و غیر آنان گم راهند و اهل دوزخ جز اهل اسلام؟! پس همه یهودیان، مسیحیان، مجوسیان، مشرکان و ملحدان در طول تاریخ اهل دوزخند. با پیوند حدیث افتراق به این آیه مبارکه و مراجعه به روایاتی که از طریق اهل تسنّن در این باره نقل شده است، این نتیجه به دست می آید که در بین اهل اسلام نیز فقط فرقه شیعه دوازده امامی اهل نجات هستند و این یک موضوع بدیهی است، مگر این که ـ نعوذ باللّه ـ گفته شود: قرآن در این جا مبالغه دارد و همه این احادیث دروغند.

سخن ما، همواره بر کتاب و سنّت مستند و مبتنی است و در مصادر اهل تسنّن نیز این گونه آمده است و ما بارها بیان کرده ایم که ادلّه امامت و حقّانیت اهل بیت علیهم السلام در کتاب های اهل تسنّن موجود است و خواهانِ حقیقت باید تحقیق کند.