با پیشوایان هدایتگر صفحه 238

علاوه بر این که شما و ما در زندگی روزمرّه خود عنایات حضرات ائمه را درک کرده و نیز داستان های بسیار شنیده ایم که سینه به سینه با سندهای معتبر و شناخته شده به دست ما رسیده است، داستان هایی که هنوز در هیچ کتابی منعکس نشده است.

ائمّه علیهم السلام و هم چنین شخص حضرت ولی عصر عجل اللّه تعالی فرجه الشریف انسان های غیر مسلمان را در مشکلاتشان بسیار نجات داده اند و گرفتاری آن ها را برطرف کرده اند و بیماری لاعلاج آنان را که پزشکان ناامید کرده بودند شفا داده اند.

با توجّه به اطلاق «کهف الوری» آنان در هر زمانی که باشند، در هر عالَمی از عوالم باشند، چه در زمان وجودشان در این عالَم یا بعد از آن، پناه همه خلایق هستند. به راستی می یابیم و کاملاً محسوس و روشن است که عنایاتشان چه قدر مؤثر است؟ چگونه مردم به آنان پناه می برند و نتیجه می گیرند؟

مگر فقط یک یا دو یا چند قضیه است که بتوان منکر شد. این موارد انکار شدنی نیستند. کسانی که هرگز با دستگاه های غیبی ارتباط نداشته اند، می کوشند این حقایق را منکر شوند; چرا که آن ها با این امور سنخیّت ندارند و نمی توانند درک کنند.

آری، اهل بیت علیهم السلام برای عموم خلایق پناه هستند. البتّه قاعدتاً باید عنایتشان به شیعیان و دوستدارانشان و هر شخصی که لیاقت داشته باشد بیشتر باشد.

و در خصوص مشکلات علمی نیز اجمالاً علم داریم که بزرگان ما در برخی از مسائل که پس از فکر و تحقیق به نتیجه نرسیدند در بارگاه باشکوه علوی خدمت امیر مؤمنان علی علیه السلام و یا حضرت ولی عصر رسیدند و حاجت خود را مطرح کردند و حضرتش مشکل آن ها را در بیداری یا در خواب بیان فرمودند.

این امور قابل انکار نیستند.

خلاصه این که ائمه علیهم السلام ملجأ شیعیان هستند، هم از نظر وساطت در فیض، هم در گرفتاری ها و هم در حلّ مشکلات علمی.

از طرفی، وقتی کسی در چنین کهفی مستقر شده و از حمایت ائمه علیهم السلام برخوردار باشد، هرگز مورد اغوای شیطان قرار نمی گیرد و گم راه نخواهد شد. چنان که در فراز «فاز من تمسّک بکم وأمن من لجأ إلیکم وسلم من صدّقکم وهدی من اعتصم بکم» خواهیم خواند.

1. الصحاح: 4 / 425.
2. لسان العرب: 14 / 72 در این منبع آمده است: «البری والوری واحد، یقال: هو خیر الوری والبری، أی خیر البریة، والبریة: الخلق، والواو تبدل من الباء».
3. سوره کهف (18): آیه 10.
4. همان: آیه 15.
5. همان: آیه 16.
6. همان: آیه 16.
7. در تفسیر آیه شریفه (فَتَلَقّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِمات) ]سوره بقره (2): آیه 37[ آمده است: «أنّه رأی ساق العرش وأسماء النبی والأئمة علیهم السلام فلقّنه جبرئیل قل: یا حمید بحق محمّد، یا عالی بحق علی، یا فاطر بحق فاطمة، یا محسن بحق الحسن والحسین ومنک الإحسان... (بحار الانوار: 44 / 245، حدیث 44).
8. ر.ک: الدرّ المنثور: 1 / 60، شواهد التنزیل: 1 / 101، بحار الانوار: 109 / 85 .
9. سوره قمر (54): آیه 13.
10. بحار الانوار: 26 / 332، حدیث 14، نوادر المعجزات: 64، حدیث 29.
11. نفحات الازهار: 4 / 284، ذیل اللآلی سیوطی: 68 به نقل از ذیل تاریخ بغداد.
12. سوره طه (20): آیه 68.
13. الامالی، شیخ صدوق: 287 و 288، مجلس 39، حدیث 4.
14. سوره طه (20): آیه 68 .
15. ر.ک: کامل الزیارات: 140، الامالی، شیخ صدوق: 200 و 201، بحار الانوار: 43 / 243، حدیث 18.
16. ر.ک: صفحه 202، به نقل از مستطرفات السرائر: 575.
17. ابن حمزه طوسی در الثاقب فی المناقب فصل هایی را در گفت و گوی ائمّه علیهم السلام با حیوانات و جمادات آورده است. ر.ک: الارشاد: 2 / 225 و بحار الانوار: 48 / 47، حدیث 34 و ابن شهرآشوب در المناقب در احوال حضرت امیر فصلی دارد به عنوان «انقیاد الحیوانات له». ر.ک: 2 / 314.