با پیشوایان هدایتگر صفحه 268

فرمود: مگر سایه خود را در پرتو خورشید نمی بینی که چیزی هست; ولی چیزی نیست.

سپس از میان آن ها پیامبران را برانگیخت و ایشان را به اقرار به خدای عز وجل دعوت کرد. این است معنای گفتار خدای عز وجل که می فرماید: «اگر از آن ها بپرسی چه کسی خلقشان کرده به یقین خواهند گفت: خدا». سپس آن ها را به اقرار پیامبران دعوت کرد. برخی اقرار کردند و برخی انکار ورزیدند.

آن گاه به ولایت ما دعوتشان فرمود. به خدا سوگند، کسی به آن اقرار کرد که خدا او را دوست داشت و هر که را دشمن داشت انکار ورزید و همین است معنای گفتار خدای تعالی که می فرماید: «آن ها به آن چه در گذشته تکذیب کرده بودند، ایمان نخواهند آورد».

سپس امام باقر علیه السلام فرمود: تکذیب در آن جا واقع شد.

ائمّه علیهم السلام در آن عالم حجّت الهی بر تمام انبیا و ملائکه مقرّب بوده اند، و حتّی ملائکه عبادت خداوند متعال را از ائمه علیهم السلام یاد گرفته اند.

1. سوره زخرف (43): آیه 87 .
2. سوره اعراف (7): آیه 101.
3. الکافی: 1 / 436، حدیث 2 و 2 / 10، حدیث 3.

ائمّه; حجّت در عالم آخرت

ائمّه علیهم السلام در عالم آخرت نیز هم شاهد خداوند متعال هستند و هم حساب رس مردم به اذن او. امیر مؤمنان علی علیه السلام «قسیم الجنّة والنار» است و در احادیث فریقین چنین آمده است: