با پیشوایان هدایتگر صفحه 340

با توجه به این آیه، نقش ائمّه علیهم السلام روشن می شود. آن بزرگواران آمدند تا انسان را از فسق بیرون آورند و او را به راه عدالت بیاورند که اگر در فسق باقی باشند خداوند از فاسقان راضی نخواهد بود، سپس او را مرحله به مرحله بالا ببرند. این همان فوز عظیم و موفقیّت بزرگ است. در این زمینه آیاتی است که می فرماید:

(فَهُوَ فی عیشَة راضِیَة * فی جَنَّة عالِیَة);7

پس او در یک زندگی رضایت بخش، در بهشتی عالی قرار خواهد داشت.

در آیه دیگری می فرماید:

(ارْجِعی إِلی رَبِّکِ راضِیَةً مَرْضِیَّةً);8

به سوی پروردگارت باز گرد، در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است.

این ها مراحلی هستند که باید ائمّه علیهم السلام دست انسان را بگیرند.

به راستی آیا می توان تصوّر کرد کسانی که دلیل برای رسیدن به این مراحل هستند، خود به چنین مقاماتی نرسیده اند؟ آیا می توان چنین چیزی را باور کرد؟ و آیا کسانی را که خود احتیاج به دلیل دارند می توان دلیل تصوّر کرد؟

1. المفردات فی غریب القرآن: 171.
2. سوره توبه (9): آیه 62.
3. همان: آیه 72.
4. سوره مائده (5): آیه 119.
5. سوره مجادله (58): آیه 22.
6. سوره توبه (9): آیه 96.
7. سوره حاقه (69): آیه 21 و 22.
8. سوره فجر (89): آیه 28.