با پیشوایان هدایتگر صفحه 361

از طرفی، عبادت ائمّه علیهم السلام و اطاعت آن ها از خداوند متعال و پیش از این، شناخت و معرفت آن بزرگواران به خداوند متعال به گونه ای و در حدّی بوده که فقط به خودشان اختصاص داشته و خداوند متعال به چنین افرادی که در توحیدش مخلص و در عبودیّت در اعلا درجه آن باشند، وعده هایی داده است.

البتّه مراتب پایین تر اخلاص هم آثار و برکاتی دارد که هر چه انسان در این مسیر گام بردارد و به هر درجه ای که برسد، آن درجه برای خود آثار و برکاتی دارد. چنان که در حدیث قدسی آمده است، حمّاد بن بشیر گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که می فرمود:

قال رسول اللّه صلی اللّه علیه وآله: قال اللّه عز وجل: من أهان لی ولیّاً فقد أرصد لمحاربتی وما تقرّب إلی عبد بشیء أحبّ إلی ممّا افترضت علیه وإنّه لیتقرّب إلی بالنافلة حتّی أحبّه، فإذا أحببته کنت سمعه الّذی یسمع به وبصره الّذی یبصر به ولسانه الّذی ینطق به ویده الّتی یبطش بها، إن دعانی أجبته وإن سألنی أعطیته، وما ترددت عن شیء أنا فاعله کترددی عن موت المؤمن، یکره الموت وأکره مساءته;1

رسول خدا صلی اللّه علیه وآله فرمود: خدای عزوجل می فرماید: هر که به دوستی از دوستان من اهانت کند، همانا برای جنگ با من کمین کرده است و هیچ بنده ای به چیزی به من تقرب نجوید که نزد من محبوب تر از آن چه بر او واجب کرده ام باشد و همانا او به وسیله نماز نافله به من نزدیک می شود تا آن جا که من او را دوست بدارم و هنگامی که او را دوست بدارم، گوش او شوم; همان گوشی که با آن می شنود و چشم او گردم; همان چشمی که با آن ببیند و زبانش شوم; همان زبانی که با آن سخن گوید و دست او گردم; همان دستی که با آن بگیرد. اگر مرا بخواند اجابتش کنم و اگر از من خواهشی کند به او پاسخ بدهم و من در کاری که انجام دهم، هیچ گاه تردید نداشته ام، مانند تردیدی که در مرگ مؤمن دارم; (زیرا) او از مرگ کراهت دارد و من از ناراحت کردن او ناخرسندم.

این یک واقعیّت است و از اموری است که به سند نیاز ندارد. در حالات کسانی که در این مسیر گام برداشته اند، ائمّه علیهم السلام و پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله در رأس هستند.

گفتنی است این حدیث قدسی در کتاب های اهل تسنّن نیز آمده است.2 شارح صحیح مسلم بر اساس این حدیث بحث کرده و آن را مبنا قرار داده و از آن استفاده هایی کرده است. او به نقل از قاضی عیاض مالکی چنین می نویسد:

ومحبّة اللّه تعالی لعبده تمکینه من طاعته وعصمته وتوفیقه وتیسیر ألطافه وهدایته وإفاضة رحمته علیه هذه مبادیها وأمّا غایتها فکشف الحجب عن قلبه حتّی یراه ببصیرته فیکون کما قال فی الحدیث الصحیح «فإذا أحببته کنت سمعه الّذی یسمع به وبصره الذی یبصر به».3

آری، انسان به رغم بندگی، به جایی می رسد که خداوند سبحان می فرماید:

کنت سمعه الّذی یسمع به وبصره الّذی یبصر به;

من گوش او شوم; همان گوشی که با آن می شنود و چشم او گردم; همان چشمی که با آن ببیند.